ویرگول
ورودثبت نام
نگین
نگینبرای خورشید پس از شبای طولانی...
نگین
نگین
خواندن ۳ دقیقه·۶ سال پیش

انباری،میخ،هیولا؟

من و کیوان که دوست صمیمیم هست توی حیاط در حال میخ کوبیدن به قفس مرغ ها بودیم. قفس هم که نه! در واقع چند تا جعبه چوبی که قبلا توشون پر نارنگی بوده. ?

راستی من نویدم. تازه رفتم تو 13 سال. کیوان هم تنها دوست منه. ولی خب،همینم خوبه! بچه باحالیه.

کیوان زد رو شونم و گفت: هوی نوید. میخمون تموم شد. دستمو توی انبوه موهای فرفری اش فرو بردم و محکم کشیدمش آن و بی‌توجه به تو که مدام و پشت سر هم با صدایی کنترل شده میگفت: ولم کن وحشی گفتم: اولا تو چی میگی کیوی؟ دوما دفعه قبل من رفتم جعبه آوردم. سوما اینجا خونه ماست. اینم قفس جوجه های توعه. امر دیگه؟ بپر از تو انباری بیار ?.

بعد هم موهاشو ول کردم و آرام زدم پس کلش و زیر لب گفتم: حالا گمشو. و تک خندی زدم.

از جا بلند شد و در حالی که مغز سرش را می‌مالید گفت: روانی. و سلانه سلانه به سمت انباری رفت. پشت سرش فریاد زدم: کمد قدیمیه کشو سومی.

دستش را به معنای برو بابا تکان داد و وارد انباری شد. واسه همین خل بازیامه که همین کیوی هم به زور تحملمو داره. هوووووف

خونه کیوان در حال رنگ شدن بود. اونم این در و تخته هارو هوار کرده بود خونه ما تا برای مرغ داری عظیییییمش قفس درست کنیم. با 5_6 تا نارنگی به عنوان رشوه.

سرم را به دیوار تکان دادم و غضروف انگشت های استخوانی ام را ترق ترق شکاندم. بوی نارنگی هنوز از جعبه ها بلند میشد. مامان کی از خرید می اومد. ته دلم از گرسنگی مالش میرفت...

صدای کیوان و دویدن به بیرون از انباری منو به خودم آورد. ابروهامو در هم کشیدم و خواستم برای این سر و صدا چند تا فحش نثارش کنم که با دیدن موجود بزرگ و پشمالویی که از انباری بیرون می اومد رسما لال شدم. ?

هیکل تپل و ریزه میزه کیوان پشت سرم پنهان شد. موجود یا بهتره بگم هیولا دست کم 5 متر طولش بود. دندان های تیز زرد رنگ که مایعی از آنها سرازیر بود و چشم های درشت نارنجی بدون مردمک داشت. نارنجی خالص. دم بلند و صدری رنگی داشت که سراسر از تیغ پوشانده شده بود و پشت سرش کشیده میشد ?

به یک قدمیمان که رسید دستم را جلویش به عنوان علامت ایست نگه داشتم و با اخم گفتم: هوی. چته؟

کیوان کتفم را محکم فشار میداد و همین روی مخم بود. سرم را بالا گرفتم و در حالی که به چشم های نارنجی رنگش نگاه میکردم فریاد زدم: مرض داری؟

هیولا سرفه ای مصلحتی کرد و گفت:من واقعا متاسفم آقایون. قصد ترسوندن شمارو نداشتم. راستش مقصد من اینجا نبود. انگار راه رو اشتباه اومدم.

کيوان بالاخره خودش را از پشت من بیرون کشید و با صدای لرزان گفت: جناب آقای هیولا. خیلی خوش اومدین ولی یه اهنی. اوهونی. سکته زدم.

هیولا گفت: من متاسفم. راستش من میخواستم به فستیوال بنگارد برم. اینجا کجاست؟

دست به سینه گفتم: اینجا ایران است سرزمین ماندگار. مقصد شما کجا بود جناب؟ کالیفرنیا آمریکا؟

هیولا دستی با موهای بلند سرش کشید و گفت: نه. راستش میخواستم به الینساوس برم. دیرم شده. برای معذرت خواهی چه چیزی خدمتتون بدم؟ کیوان فرصت طلبانه جلو آمد و گفت: پول.

با چشم غره من اضافه کرد:نصف نصف. هیولا نفس عمیقی که به خر خر شباهت داشت کشید و گفت: من گمونم شما به میخ بیشتر از پول احتیاج داشته باشین. و بشکنی روی هوا زد.

ناگهان در فاصله یک متریمان جعبه میخی ظاهر شد و روی زمین افتاد. میخ ها به اطراف پخش شدند. سرمان به جهت پریدن میخ ها چرخید و لحظه ای بعد وقتی سرمان را بالا آوردیم هیولا ناپدید شده بود.

و تا دقیقه ای دیگر من مانده بودم و کیوان با چشمان گشاد شده و جعبه ای میخ. ?




۱۵
۳۸
نگین
نگین
برای خورشید پس از شبای طولانی...
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید