بطری آب نصفمو توی کوله پشتیم هل دادم و نوک کفشمو روی آسفالت کشیدم...
چرا نمیان؟!
چند بار تار مو نیمه فری که جلوی صورتم اومده بود رو به بالا فوت کردم. گرمم بود...
_منتظر کسی هستی؟
برگشتم به سمت عقب. یه دختر لاغر که حدود 4_5 سانت ازم کوتاه تر بود با چشمای قهوه ای سوختش جلوی روی وایساده بود.
دهنمو باز کردم و گفتم: آم! یه جورایی آره
شونه هاشو بالا انداخت و گفت:منم. و به نرده پشت سرش تکیه داد.
نگاهی از کنار چشم بهش انداختم. با تردید زمزمه کردم: آرتا؟
سرشو به سمتم چرخوند و چشماشو باریک کرد: نگین؟
سرمو تند تند تکون دادم و خواستم با ذوق دستمو به سمتش بگیرم که صدایی از بغل گوشم شنیدم: شما اینجایین؟
دختری با عینک دودی و موهایی که توی صورتش ریخته بود اینو گفت
دستشو به جلو دراز کرد و گفت: حباب!
چشمامو باریک کردم. چهره بانمکی داشت!
لبخندی زدم و نیشمو باز کردم?
آرتا از پشت سرم گفت: عه اومد!
_سلام!
بدون برگشتن میتونستم حدس بزنم کی اومده! صدایی که بارها توی پادکست محبوب آویشنی شنیده بودم!
برگشتم سمت آویشن و گفتم: سلااااام آویشن دربار!
خندید و گفت:تورو که شناختم نگین کبیر?
آویشن کوله پشتیشو روی یک دوشش انداخت و گفت:آرتا؟ هدی؟
حباب پقی زد زیر خنده و گفت: بابا من حبابم!
صدای نازکی از چند قدم اونور تر به گوشم رسید: جناب! هدی منم!
موهای قهوه ای روشن نسبتا بوری داشت. سر لپاش قرمز شده بود. شاید از آفتاب
نزدیکش شدم و کف دستمو روی سرش گذاشتم. گفتم: به به هدی کوچولوی خودمون!
دستمو از روی سرش کنار کشید و گفت: هِی هِی...
ادامه حرفش با صدای پسرانه ای قطع شد: سلام
کله هر 5 تامون به سمت صدا چرخید. پسر مو بوری با حالت مضطرب بهمون نگاه میکرد.
انگشتمو به سمتش دراز کردم و گفتم: مسیح؟
حباب با ذوق گفت: وای مسیح بانو! اومدی؟
آویشن نشگونی از پهلوی مسیح گرفت و گفت: بچه ها خشکش زده! الفاتحه
با این حرکت آویشن مسیح پقی زد زیر خنده ?
_خوب خلوت کردینا!
دختری با قد نسبتا کوتاه اینو گفته بود. دقیقا یک قدم پشت سرش یک دختر دیگه با چشمای تیره ایستاده بود.
دختر قد کوتاه تر با چهره مهربون چشماشو روی جمعیت چرخوند و گفت: مریمم
چشمام از ذوق گشاد شد. گفتم:وای آلبالو!
آلبالو دست دختر پشتیشو کشید و گفت: اینجانب آلبالو! نارنگی رو به جمعیت گرام معرفی میکنم!
نارنگی دستشو آروم کشید و سرخ شد. لبخندی زد و با استرس گفت:سلام...
رو به من گفت:نگین!؟
سرمو با لبخند تکون دادم
_فکر میکردم عینکی باشی!
با این حرفش چشمامو به هم فشار دادم و فقط زدم زیر خنده...
چند دقیقه بعد با اضافه شدن رستا، زهرا،آقا رسول، آوا، آقا اسی، امیر محمد، یارا، پروفسور بالتازار، محمد حسین، پری، مت، مبینا، نازنین توی پارک ولو شده بودیم و صدامون به صورت همهمه بلند شده بود.
بالای حصیر صندلی گذاشته بودیم تا جناب دست انداز بشینن.
نشسته بودن و به کارامون میخندیدن! هر از گاهی هم با جناب آذرخش حرف میزدن.
ما هم با نیش های باز تا بناگوش به هم نگاه میکردیم! البته! آقا اسی که دست از مرموز بودن بر نداشته بود و ماسکشو تا بالای دماغش بالا کشیده بود و عینک دودی بزرگی به چشماش زده بود. تنها فعالیتش این بود که هر از گاهی ماسکشو میکشید پایین و یک قاچ سیب رو توی دهنش مینداخت!
روز قشنگی بود...
عصر با آوا و زهرا به خونه برگشتیم.
مدام بازوی زهرا رو نشگون میگرفتم و پلیدانه میخندیدم!
دم خونه راهمونو جدا کردیم. نفس عمیقی کشیدم و گفتم: فردا میبینمتون...
و تمامی اینها یک رویا بود! دیدن ویرگولی هارو باید توی خواب ببینم?
اما خب آرزو بر جوانان عیب نیست. هست؟؟

