از خواب بلند شدم.
کرکره آسمون اتاقمو بالا کشیدم و از ماه به خورشید تغییرش دادم.
از تخت پایین اومدم و سپر محافظمو روی صورتم کشیدم...
در ماژیکو محکم کندم و روی دستم چند بار امتحانش کردم تا از خشک نبودنش مطمئن بشم.
روی سپر شیشه ایم یک خط موازی با دوتا چشم کشیدم تا بقیرو از حال امروزم مطلع کنم...
در اتاقمو باز کردم.
طبق هر روز اول کرکره هارو از شب به روز تغییر دادم...
از سفت بودن پنجره رو مطمئن شدم...
به انبار رفتم و کپسول هوای خالی رو توی قسمت پست گذاشتم و یک کپسول نو برداشتم...
داشتم از پله ها بالا میرفتم که مامانو دیدم.
شکلک صورتش یک خط منحنی. با همون دو چشم گرد بود. پس انگار حال امروزش بدک نبود!
دستمو به نشونه سلام تکون دادم.
چند ثانیه به شکلک صورتم نگاه کرد و دستشو تکون داد...
چند پله باقی مونده رو بالا رفتم و کپسول رو توی قسمت پخش کننده هوا گذاشتم. نفسی کشیدم...
کیفیتش افت کرده بود. اما.. بد هم نبود!
روی صندلیم لم دادم و کتابی که حدود 23 بار خونده بودمش رو از قسمت علامت گذاری شده باز کردم و زمزمه وار شروع به خوندن کردم...
چند ساعت گذشته بود؟ به ساعت روی مچم نگاه کردم. ساعت 7 شب بود!
به پتویی که روم کشیده شده بود نگاه کردم. امروز اونقدرام بد نبود. شاید بهتر بود فردا خط صورتم منحنی بشه (:
پرده هارو به شب تغییر دادم...
از سفت بودن پنجره ها مطمئن شدم...
وارد اتاقم شدم. جلد محافظمو از روی ماسک اکسیژن پایین کشیدم و زیر پتو فرو رفتم.
چقدر دلم برای چشمای قهوه ای گرم مامان تنگ شده بود. چقدر دلم برای پنجره باز و نسیم خوش بوی بهاری تنگ شده بود. چقدر دلم برای نوازش برگ های لطیف درخت گردو تنگ شده بود.
چقدر دلم برای نفس کشیدن تنگ شده بود...
اگه فقط... اگه فقط نفری یک درخت کاشته بودیم... اگه اون سال ها بیشتر به این موضوع اهمیت میدادیم... اگه میدونستیم بالا و پایین رفتن قفسه سینمون خودش یک محبته...
آلان نفس کشیدن یک رویا نبود...
