
چقد دلم میخواست اینو بنویسم.
خب. من حدود 4 هفته پیش از بیحوصلگی در حال کپک زدن بودم و داشتم توی اینترنت برای خودم میگشتم و مطلب هری پاتری میخوندم. که ناگهان...
جی جی جی جینگ. یه مطلب هری پاتری جدید پیدا کردم که تا حالا نخونده بودم. داشتم عین کرم کتاب مطلب و عکس بازیگرارو درو میکردم میومدم جلو که دیدم یه جمله داره از گوشه کادر بهم لبخند ملیح میزنه: چی تو مغزت میگذره؟ با نوشتن موندگارش کن.
من حقیقتا در این چند سال عمر توی یه سایت بیشتر عضو نشده بودم که بعدش عین نارنگی کپک زده پشیمون شدم. (چون یک نفر گیر داده بود باید به ازای هر پستی که از من میخونی باید 2000 بریزی به کارتم)
به لبخند ملیح اون جمله وسوسه انگیز اهمیت ندادم و بقیه مطلبو خوندم.
نکته باحال هم این بود که اسم نویسنده پروفایل و توضیح نویسنده در مورد خودش هم نوشته شده بود!! نویسندش هم سن من بود. و همین منو سر ذوق آورد که من و یه پیرمرد 99 ساله لب گور اینجا هیچ فرقی با هم نداریم!! هممون مینویسیم و نوشته هامونو به اشتراک میذاریم!
با خودم گفتم به به چه چیز باحالی. منم از اینا بنویسم خوب میشه هاا
و به لطف همون پست هری پاتری نوشته آقای مسیح 13 ساله (ممنون ممنون ممنون)
من توی سایت نام نویسی کردم. (که بهترین کار عمرم بود)
روز قبل هم معلم انشامو به من گفته بود که میتونه نوشته هامو توی جشنواره خوارزمی شرکت بده. پس باید از آلان تمرین کنم. و چه تمرینی بهتر از نوشتن توی ویرگول؟
وجدان: نوشتن توی دفتر?
من: واو. تو چقدر مخی. اینجا فرق داره
وجدان: در ادیسون بودن من و نخود مغز بودن تو که شکی نیست. اصلا به من چه! نخود مغز
اهم. اوهوم. بیخیال! خدایا. تو را به خاطر داشتن نعمت ویرگول شکر میکنیم. آااامین
