یهههه امششب شششب عشقههههههه... همین امشبووو داااریم...
همه زیر کرسی نشسته بودن و آقا حمید (شوهر خاله گرامی) دهنشو جوری که تا ته حلقش پیدا میشد باز کرده بود و با صدای دلنشییینش فضا را منور مینمود.
مادربزرگ عزیز تر از جان هم اسفند دود کرده بود. اسفندی که بیشتر به کپسول گاز اشک آور شبیه بود ولی خب چه میشه کرد.
واسه همینه هیچوقت از شب یلدا خوشم نمیاد. حالا بماند که یه جوری پف فیلم ها و آجیل هارو توی دهنم پارو میکنم که یه نخودچی به جا نمیمونه!!
حمید آقا دیگه کم مونده بود بپره وسط و شروع کنه قر دادن! احیانا خانواده شما هم اینجورین؟
یه کاسه انار برداشتم و آروم از زیر کرسی به مانند موشی موذی به بیرون خزیدم.
که خاله ساجده گفت: کجا آقا سعید؟
و پوست تخمه ای رو که به لبش آویزون بود رو توی کاسه تف کرد.
_میروم تا که مرا این سفر آرام کند... خب خاله میرم اتاق بغلی.
+برو برو. واسه شام بیایا
حرفی نزدم فقط سریع از اتاق جیم شدم بیرون.
آخیییی هوای تازه.
با حس اینکه کسی دستمو گرفته به عقب برگشتم.
اینکه ملیکا خودمونه! (دختر دایی 6 ساله من که یکم هم وحشیه! )
+بیا بازی کنیم.
_نمیام
+خسته میشی
_نمیشم
+وای وای وای. چقد اطوار میریزی. چقدره تند و...
_عه
+ببخشید جوگیر شدم. حالا بیا بازی
عجب گیری افتادیما. این چقد سیریشه.
_خب چه بازی
+خاله بازی. من مامان میشم. تو خاله شو.
خواستم برم در افق محو بشم که کلم خورد توی دیوار و برگشتم.
دستمو روی پیشونی دردناک گذاشتم و گفتم: میام بازی ولی به یه شرط.
+بوگو
با دست به انباری اشاره کردم و با لحنی که تلاش میکردم مرموز باشه گفتم: اگه بری توی اون انباری و یه موش برام بگیری میام.
+نمیرم. سوسک داره
_سوسک که ترس نداره. به این نازی. فووقش میوفتن به جونت. بعد هم دست و پاتو میکنن و نوش جون میکنن.
صورت گردش قرمز و بغض کرده بود آب دماغ هم به خاطر همین بغض از دماغش زده بود بیرون. ایش چندش?
+خیلی بیشعوری
بعد هم زد زیر گریه و دور شد
بچه هم بچه های قدیم. اینا از نسل دایناسوران!
بیخیال انارو بچسب.
خرچ خرچ داشتم انار میجویدم که مادر گرامی سرشو از پنجره آشپزخونه بیرون آورد و داد زد:شااااام
مهر و محبت توی خانواده ما موج مکزیکی میزنه اصلا! این چه وضع صدا زدنه مادر من! ?
شام آش رشته داشتیم. دست پخت مادربزرگ. من مشکلی ندارم ولی همیشه آش هاش بو کشک و دنبه میدن!! کی دنبه دوست داره که من دومیش باشم. بعد به من بخت برگشته میگن بدغذا. یه سفره پلاستیکی گل گلی انداخته بودن اوووووو تهش معلوم نبود اصلا!
اینجاس که شاعر میگه: بمیرم من واسه آش دوتامونو. واسه این سفره بی انتهااامونو
خواستم بشینم سر سفره که دایی عزیز قابلمه رو جای من نهاد و با لبخند گشاد رو به من گفت: سعید تو دم آشپزخونه بشین بشقاب قاشق خواستیم بگیم بیاری!
_دایی شما لطف داری! اصلا این حد محبت از موج مکزیکی گذشته. داره بندری میزنه!
+مزه نریز بچه. بعد از گفتن از حرف یه هورت آش خورد که نصفش به سیبیلاش چسبید و باعث شد سیبیلاشو عمیییقا لیس بزنه!! اااای
خلاصه. درسته که من بعد شام کنار کرسی خوابم برد و به خاطر خاموش بودن کرسی سرما خوردم و بعد هم خانواده عزیز یادشون رفت منو ببرن خوبه و تا یه هفته همونجا خونه مادربزرگ پلاس بودم؛ اما خب شب یلدای قبل کرونای خوبی شد!