
روی تاب نشسته بود...
هدفون روی گوش هاش کج شده بود و صدای موسیقی اکوی گوش خراشی رو وارد مغزش میکرد...
پاهاشو محکم تر روی زمین کشید. بالاتر رفت...
خواست دستشو دور طناب زبر تاب محکم کنه که سوزشی روی پوست شستش حس کرد. سوزش بالا و بالاتر رفت و تا مغزش رسید...
تراشه چوب را از دستش در آورد. هدفون رو صاف کرد. صدای موسیقی مستقیم توی سرش میپچید و اکو میشد...
نسیم کرامت وزیدن گرفته...
و باران رحمت چکیدن گرفته...
مبادا بدوزی نگاه دلت را ، به مردم که بازار یوسف فروشی در این دوره بد شدیدا گرفته...
قطره اشکی روی گونه سردش چکید. دلش گرفته بود. دوتا دستاشو به طرفین باز کرد. باد موهاشو از صورتش کنار زد و دستشو گرفت... چشماشو بست. سبک شده بود.سبک مثل پر...
بلند شد. نور کمرنگ خورشید روی صورتش تابیده و هاله ای نارنجی چهره گرد و رنگ پریده اش را در بر گرفته بود.
لبخند زد... روی برگ ها پرید و با ولع تا لحظاتی با ذهن خالی، به تماشای آتش رقصان پاییز مسافر نشست که به هوا برخاسته بود...
