اون روز کارم تموم شده بود. نه برگه ای بود برای مهر زدن. نه امتحانی بود برای تصحیح کردن. این من بودم و خودم که روی ایوان دراز کشیده بودم و زیر لب برای مرغ و خروس ها آواز میخواندم.
این من بودم. یک معلم 43 ساله. معلم تنها دبیرستان این روستای شهرک مانند.
(بابایی؟بابا؟) صدای سمانه بود که من را به خودم آورد و باعث شد از پشت شیشه های عینکم نگاهم به را سمتش بچرخانم. دست های لاغر و سبزه اش را در هم قفل شده بود و شست پایش را سرامیک میکشید. این یعنی استرس دارد و چیزی میخواهد.
تلاش کردم بی حوصلگی امروزم بر رفتارم بی تاثیر باشد. لبخندی زدم و گفتم: سلام بابایی. چیزی میخواستی بگی؟ آب دهنش را قورت داد و سرش را بالا آورد.
_بابا راستش. یه اجازه ای میخواستم. قول میدی بگم دعوام نکنی؟
عینکم را برداشتم و گفتم : باید بشنوم. جر زنی نداریم. و تک خندی زدم.
نفس عمیقی برای یک نفس حرف زدنش کشید:نگار همکلاسیم تولد 15 سالگیشه میخواد بچه های کلاسو دعوت کنه منم بهش گفتم میام توی پارک صنعت قرار گذاشته فردا همه میرن میشه منم برم؟
چشمانم گرد شد. دهانم را باز کردم و...
توی خیابون بی هدف راه میرفتم. دعوای بدی بود. نباید تا این حد بد میشد. سمانه هم حق داشت منو با پدر های دیگه مقایسه کنه. بالاخره داره 15 سالش میشه... نباید میزدم تو گوشش. زیاده روی کردم.
تا به خودم آمدم کنار فضای سبز روی نیمکت نشسته بودم و شقیقه هایم را فشار میدادم.
سرم را بالا آوردم. همان حوض بیش از حد معمولی بود. ای کاش حداقل کاشی هایش دو رنگ بود تا کمی استثنایی میشد.
صدای پایی آمد. سرم را به سمت صدا چرخاندم.
دختری حدودا 17 ساله با کفش های آل استار و لباس فرم مدرسه پاهایش را روی زمین میکشید و با صورت رنگ پریده اما لبخندی محو به سمت حوض می آمد. گوشه لبش زخم بود.
کنار حوض نشست. پشت به من. یاد سمانه افتادم. نکند گوشه لب او هم زخم شده باشد. از کنار چشمم دیدم که شی کوچک و سیاه رنگی را از کوله پشتی اش در آورد. موبایل بود.
موبایل را کنار گوشش گذاشت و بعد از چند لحظه گفت:
_سلام بابا. آره منم. آره
حتی من هم از آن فاصله حدودا 2 متری صدای عربده های مخاطب پشت خط که ظاهرا پدرش بود را میشنیدم...
_بابا. بابایی. یه لحظه چیزی نگو. به مامان بگو خیلی دوستش دارم. بابا. خیلی دوستت دارم.
قطه اشکی از گوشه چشمش پایین افتاد. و موبایل را بی توجه به فریاد های پدرش در پشت خط قطع کرد.
شی براقی را از کوله اش در آورد. تیغ بود؟
نکند میخواهد...
با گذاشتن تیغ روی مچ گندمی رنگ و لاغرش از تصورم مطمئن شدم.
به حالت دو از جا پریدم اما رسیدن من به آن دختر برابر شد با کشیدن تیغ روی مچ دستش... ریختن خون قرمز رنگ مانند فواره در آب حوض... افتادن جسم بی جانش در آب...
نمیدانم با چه سرعتی اون را از آن بیرون آوردم. با چه سرعتی به اورژانس زنگ زدم.
آن چند دقیقه تا آمدم اورژانس مانند یک سال گذشت. یک سال پر درد. با دختری که با چشمان نیمه باز به آسمان خیره بود و نفس های آرام میکشید.
دستانم میلرزید. نمیدانستم چه کار کنم.
_من دوستشون داشتم...
به سرعت در جهت صدای دختر بی جان چرخیدم. اما.تمام شده بود.
همه چیز تمام شده بود. انگار نه انگار. در عرض یک ساعت همه چیز تمام شده بود. جسم بی جان دختر رفته بود. هیچ چیز نمانده بود به جز رنگ قرمز رنگ آب حوض. حتی اگر آب حوض هم عوض شود. دیگر این حوض معمولی نیست...
به سمت خانه راه افتادم. باید سمانه را بغل میکردم و میگفتم چقدر دوستش دارم...