خداروشکر یکی از ویژگی هام اینه که هیچ وقت دوست ندارم درباره ی چیزهای منفی حرف بزنم و به اصطلاح به دیگران فاز منفی بدم، چه برسه به این که بیام درباره ی موضوعی غمگین بنویسم!
ولی چند روز پیش شاهد یه اتفاقی بودم که چاره ای جز نوشتن برای من نذاشت! اهل دل میگن وقتی درباره ی چیزی خشمگین هستی، همون رو بنویس،
✍️پس می نویسم...!
امروز رفته بودم بیرون(تقریبا با رعایت پروتکل های بهداشتی)
ومشغول متر کردن خیابون ها بودم که با خودم گفتم بهتره برم تو یه پارکی بشینم و کمی استراحت کنم و انرژی بگیرم برای ادامه ی زندگی.
که داشتم تصمیم میگرفتم که کدوم قسمت از پارک رو برای نشستن انتخاب کنم که یکهو چشمم خورد به بچه هایی که داشتن فوتبال بازی میکردن و واقعا هم متعجب شدم!
(الان دیگه بیشتر بچه ها در خوش بینانه ترین حالت مشغول غذادادن به پوهای خودشون هستن وبهم حق بدین که از دیدن این منظره ها متعجب شم!)
رفتم برای شاد کردن کودک درونم اونجا نشستم و بازیشون رو تماشاکردم.
بچه ها داشتند از دوران خوش کودکیشون لذت می بردند و به قول معروف سرِ کیفِ سرِکیف بودن که ناگهان دعوای کوچیکی بین دو تا از بچه ها پیش اومد.
(از همون دعواها که ما در بچگی میکردیم و دو دقیقه بعدش صمیمی تر از قبل میشدیم!)
خلاصه درگیر اجرای فنون کودکانه ی کشتی روی هم دیگه بودن که یکهو پدر یکی از اون دوتا بچه مثل اجل معلق خودشو از گوشه ی پارک رسوند به زمین بازی و با اون صدای نکره و مزخرفش به پسرش گفت من تورو فرستادم اینجا که بازی کنی یا دعوا کنی؟!
بدون این که منتظر پاسخ پسرش بمونه یه سیلی محکمی زد به گوش اون طفلِ بدشانس!
طفلی که شاید به هفت سالم نمیرسید!
شایدصدای اون سیلی هنوز در پارک طنین اندازباشه!
بعد این شاهکار پدر بی فرهنگ(در خوش بینانه ترین حالت)
پسر به گریه افتاد و به اجبار پدر راهی خونه شد...
آه... اگه بخوایم ساده به این قضیه نگاه کنیم فقط یه سیلی بود که بر صورت یک بچه نواخته شد و احتمالا اون پدر هم تا الان از بچش معذرت خواهی کرده باشه!
(هرچند با اون رفتار احمقانه ای که داشت بعیدمیدونم این حرفم درست باشه!)
ولی اشتباه نکنیم! این سیلی، یک سیلی ساده بر صورت نبود!
سیلی بود بر آینده ی اون بچه!
سیلی بود بر معصومیتش!
بر اون تصوری که دنیا زیباست واون میتونه به پدرش
تکیه کنه!
بعد این ماجرا با خودم فکر میکنم که اون پسر دیگه چطوری میخواد وقتی بزرگ شد به بقیه اعتماد کنه و رابطه خوبی با هم سن و سال هاش داشته باشه؟!
اون هم با این تربیت پدر!
شاید با خودتون بگین که به خاطر مشکلات اقتصادی و خیانت های سهویِ! "بعضی" از مسئولین مردم انقدر بی تحمل شدن، اما خودمونو گول نزنیم!
اگه قراره خودمونو گول بزنیم که دیگه نیازی به کتاب خوندن و به اشتراک گذاشتن نوشته هامون نبود!
باید باورکنیم که خیلی چیزها نه ربطی به دلار داره ونه تحریم و گرونی و فلان وبهمان...
به شعور و فهم ماها برمیگرده که ظاهرا اون پدر فارغ از اینا بود!
من که به شدت نگران آینده ی اون بچه هستم، و از همین الان صدای سیلی هایی رو میشنوم که به صورت پدرش میزنه!
اون هم نه با دست، بلکه با رفتارش!
فکر کنم شما هم هروقت دلتون میگیره و سری به بیرون میزنید صدای چنین سیلی هایی رو شنیده باشین!
دختر هایی که محتاج جلب توجه هستند،
پسرهای زیر هیجده سالی که با تیکه انداختن و سیگاری بر لب خودشونو نشون میدن،
همشون صدای اون سیلی هایی هستن،
که چندسال قبل خونوادشون به اون ها زده بود.
