چشیدن لحظه

نوشته بود
"آدمی در پایان تنها صاحب چیزهایی‌ست که بخشیده است"
عمیقا به فکر فرو رفتم، به راستی هیچوقت کسی نمی‌تواند چیزی را که بخشیده‌ایم از ما بگیرد!
و با خودم فکر کردم شاید درست‌تر این باشد که آدمی در پایان تنها صاحب چیز‌هاییست که خرجشان کرده است، مصرفشان کرده است و چیزی باقی نگذاشته که از دست رفتنی باشد. مثل پولی که خرج سفر شد و دیگر کسی نمی‌تواند از ما بگیردش، مثل هدیه‌ای که به دوستی دادیم و دیگر از دست رفتنی نیست.
در این میان عمر ما که بزرگترین دارایی ماست پر است از لحظات خرج نشده! زیسته ما همان سال‌های عمرمان نیست! ما بسیاری از دقیقه‌های ارزشمند عمرمان را نزیستیم و از ما سلب شد.

با خودم میگویم
چقدر خوشبخت است کسی که قدر زمان را می‌شناسد و مثل یک لیمو در مشتش میچلانَدَش.
چقدر خوشبخت است کسی که زیستن شگفت زده اش می‌کند و طلوع خورشید برایش یک اتفاق ساده نیست...
و چقدر خوشبخت است کسی که تلخی و شیرینی ثانیه‌ها را مزه می‌کند

اگر غبار عادت و روزمرگی روی لحظه‌ها را نپوشاند،
لحظه‌ها چشیده می‌شوند، مصرف می‌شوند...
و مگر زیستن چیزی جز چشیدن لحظه است؟