جمعه صبح در حالی که هنوز هوا روشن نشده است از خواب بیدار میشوم، طبق عادت دکمه پاور گوشی را میزنم تا صفحه روشن شود و ساعت را ببینم. ساعت۴:۲۸دقیقه است. دو پیام روی گوشی دارم. پیام را باز میکنم "تهران را زدند، اسرائیل به تهران حمله کرده" بهتم میزند. کانالهای خبری تلگرام را چک میکنم. درست است، جنگ را آغاز کردهاند...
جنگ، کابوسی که هر خاورمیانهای بارها آن را در خواب دیده، حالا برای ما به واقعیت پیوسته است
پاسخ های متقابل دو طرف به هم نشان از بالا گرفتن آتش جنگ دارد، و ایرانزمین، سیمرغ نگون بختی که که هنوز زخم جنگهای گذشته بر تنش التیام نیافته، باز پایش به جنگی ویرانگر و خانمانسوز باز شده است...
همه مردم سراسیمهاند، بسیاری خانههایشان را رها کردهاند و به شهرها و روستاهای امنتر پناه بردهاند، پمپ بنزینها، نانواییها و فروشگاههای مواد غذایی صحنه مواجهه با هجوم مردمیست که نسبت به آینده این جنگ نگران و مضطربند.
اما ستاره خانم قصه ما
زن میانسال مهربانی که در همسایگی ما تنها زندگی میکند
زنی که شوهر سابقش بچههایش را از دیدار او منع کرده!
در بهبوهه این جنگ، آرامتر از همه است
انگار ترس و دلهرهای ندارد
انگار "گذشته" آنقدر تلخ بوده که "آینده" هرچه که باشد نمیتواند از آن تلختر باشد
در روزهایی که همه سعی میکنند عزیزانشان را دور خودشان جمع کنند تا از اضطراب جنگ بکاهند و خیالشان راحتتر شود، ستاره خانم تنهای تنهای تنها بود...
در روزهایی که همه دستشان پر بود از خریدهایی که برای ذخیره دوران جنگ تهیه کرده بودند، ستاره خانم که رفته بود از میوهفروشی محل نیم کیلو گیلاس خریده بود، با همان لبخند همیشگی وارد مغازه شد، رفت یک مشت را شست و گذاشت داخل یک بشقاب گفت بخور ببین چقدر شیرینه تا حالا گیلاس به این خوشمزگی نخورده بودم...
در روزهایی که اضطراب جنگ، همه را چون تکههای چوب بر دریای متلاتم گرفتار کرده بود، ستاره خانم در ساحل امن و آرام خودش از صدای موجها و غروب آفتاب لذت میبرد
او از پس رنجهای بزرگ، ترس و دلهره را
از یاد برده بود