همه و هیچ

از زمان عبور می‌کنیم؟ چند بار سعی کردیم فرار کنیم و باز هم درونش غرق شدیم؟

نویسنده یعنی کسی که زیاد می‌نویسه. من توی ذهنم خیلی می‌نویسم. ویرایش می‌کنم و بعد فراموششون می‌کنم‌. بارها سعی کردم توی بیان بنویسم. انگار قلم من هیچوقت جوهری برای نوشتن نداره؛ بیان رفت و من هنوز یه نویسنده‌ام که نمی‌تونه جملات رو پیدا کنه.

یه سایت داشتم، از نامه‌های ناشناس. هرروز کارم شده بود خوندن هزاران نامه‌ی ناشناسی که اونجا نوشته شده، درحالی که هیچکدومشون مال من نبود. الان که بهش فکر می‌کنم دلم تنگ می‌شه.

دل من زیاد تنگ می‌شه. زیاد به همه چیز فکر می‌کنم. کلی خاطره دارم که هرروز مرورشون می‌کنم. روز به روز واضح‌تر میشن. انگار که همین دیروز اتفاق افتادن. همینقدر واضح جلوی چشمام جاری می‌شن. احساسش یادمه، افکارم رو یادمه، همه چیز رو یادمه. آدما رو به خوبی یادمه؟ فکر می‌کنم از آدما فراریم. توی خاطرات، دنبال جملات می‌گردم. بالا پایینشون می‌کنم، کنار جمله‌های مختلف می‌نشونمشون.

نوشتن رو بیشتر دوست دارم یا دلتنگ شدن؟ شاید فکر کردن. بی‌فکری رو هم دوست دارم. از همه متنفرم و از هیچ بیزارم. یه تضادی درونم شکل گرفته که مدام درحال فروپاشیده شدنه. جملاتم بهم گره نمی‌خورن. خاطرات هم زیاد باهم جفت و جور نمی‌شن؛ اما بدجوری به درد تعریف کردن می‌خورن.

شبیه آدمای زیادی نیستم؛ ولی هرکسی این نوشته رو بخونه، من رو شبیه یکی از آدمای زندگیش تعریف میکنه. یعنی وقتی داری پازل سازی می‌کنی، ممکنه قطعات رو درست گذاشته باشی؟

پن.