میدانی حقیقتا دوست داشتم که میتوانستم زیبا بنویسم و کلمات رو طوری در کنارهم بیاورم که بر عمق جان نفوذ کند اما این کار هم مثل تمام آن کارهایی که میخواستم در آنها خوب باشم اما نیستم...
سالیان سال هست که نه از ته دل خوشحال بودم و نه امیدوار...
سالهاست در پی سرابی در حال دویدم!
سالهاست که دارم با امیدهای دروغین خود را سرپا نگه دارم و در انتظار پروانگی میگذرانم.
ولی چه پروانگیای؟ نه شمعی، نه گلی، همه دود است و خاکستر!
دارم به چشم خویش میبینم که آخرین قطرات امید هم از جانم بیرون میروند و گیاه وجودم دیگر دارد نفس های آخرش را میزند...
خستم. بسیار خستهام گویی که دیگر جانی در بدنم نمانده و اگر همین الان به خوابی ابدی بروم هم برایم اهمیتی ندارد آخر میدانی زمانی بود که مهم بود، آری... آن موقع ها گمان میکردم که همه هستی تجلی زیبایی بیکران خداست و من باید این زیبایی را با تمام وجودم زندگی کنم و کوله بار زیستهام را پر کنم از تجربیات زیبایی که تصور میکردم، حال نیز همین فکر را میکنم اما تو گویی آنقدر آن زندگی رویاهایم برایم دست نیافتنی به نظر میرسد که پذیرفتهام که زندگی قرار است همین روتین کسالت بار خود را برایم داشته باشد.
میدانی گویی من آرام آرام در سکوتی مرگبار و طولانی بدون اینکه خودمم بفهم از درون مردم! و حال تنها ایستادهام و گذر آفتاب را بر بلندای کوه تماشا میکنم.
من ماهی خسته از آبم
تن می دهم به تور...
