من عاشقم. عاشق ترین. در قلبم نوری دارم به وسعت بخشش همه ی انسان ها. در درون هر انسانی کودکی میبینم. کودکی گاه ترسان، بی پناه، وحشت زده و نگران، و گاه شاد و بازیگوش و رها و آزاد! و قلب من آنقدر بزرگ است که میتواند تمام این کودکان را دوست بدارد و آغوشم آنقدر وسیع که می تواند تمام آن ها را در خود جای دهد...
من عاشقم. عاشق باران. و عاشق آن دانه های سفید رقصان در سرمای استخوان سوز زمستان...
من عاشقم. عاشق آفتاب و گرمای سوزنده ی تابستان...
من عاشق درختانم. عاشق درختان بی برگ و بار زمستان. آن درختان خشکیده ی سر به فلک کشیده، آن درختان در انتظار بهار که هرگز مرگ را، تمام شدن را، باور ندارند و آنقدر می ایستند، آنقدر صبورانه می ایستند تا بهار از راه برسد.
من عاشقم. عاشق درختان پر از شکوفه ی بهار. عاشق به بار نشستن امید و آرزو...
من عاشقم. عاشق نسیم، باد، طوفان...
من عاشقم. عاشق جیک جیک گوش نواز صبحگاهی گنجشک ها و قار قار کر کننده ی کلاغ ...
من عاشقم. عاشق خورشید! غروب دل گیرش! و طلوع دل انگیزش.
من عاشق تمام این هایم. تمام زندگی که هر روز و هر لحظه جریان دارد در کنار من...
من عاشق تو ام و تمام آنچه خلق کرده ای از تاریکی و نور، سیاهی و سپیدی، مرگ و زندگی...
می دانم که تو هر لحظه، هر جا و در دل هر چیزی هستی.
با تو همیشه زندگی را، نور را و شکفتن را باور دارم.
حتی در دل مرده ترین، تاریک ترین و خشکیده ترین لحظه ی زندگی ام...
من عاشقم، و قول میدهم ک همیشه عاشق بمانم. و هرگز امید را و عشق به زندگی را فراموش نکنم...
ک میدانم تو مرا برای همین آفریدی... برای همیشه امید داشتن و جاری شدن...
و من تمام این ها را آن روز فهمیدم...
آن روز و از زبان آن پسرک شش هفت ساله ای که دانه های میوه ای را محکم در دستانش گرفته بود و به مادرش میگفت: میخوام اینا رو با خودم بیارم و تو باغچه ی حیاطمون بکارم ، اینا بزرگ می شن، درخت می شن، شاخ و برگ میدن. بعدش باهم میریم زیر سایه اش میشینیم مامان!
و چنان با ذوق! چنان با عشق! چنان با اطمینان حرف میزد که گویی از هم اکنون آن درخت را می بیند و در سایه اش نشسته و چای دلچسبی مینوشد...
آن روز من فهمیدم که زندگی یعنی همین!
یعنی همینقدر ذوق داشتن، امیدوار بودن، آرزو در سر پروراندن، مطمین بودن و عاشقانه زندگی را زندگی کردن...َ
