هیچ وقت آن شب را یادم نمی رود!
مثل قدیسانی که در کلیسا دست به دعا برداشته اند، شده بودیم!
من و خواهرم کنار هم زانو زده بودیم و دست به دعا برداشته و ملتمسانه میخواستیم که مادرمان نجات پیدا کند.
خانه مالامال از دلهره و اضطراب...
صدای مادرم می پیچید و دلمان را خراش میداد!
ثانیه ها انگار خواب مانده باشند، زمان از حرکت ایستاده بود.
انقدر غرق در دعا و التماس خودم بودم که نمیشنیدم بقیه خواهرها و برادرهایم چه میگویند؟
فقط میفهمیدم که از هر سوی خانه صدایی به دعا بلند شده است.
پدرم مدام دور اتاق میچرخید و تسبیحش را میچرخاند و زیر لب ذکر میگفت.
صدای مادر دوباره میپیچید و رشته ی دعاهایم را پاره میکرد.
بعد سکوت... و دوباره تمام آن وهم و اظطراب به دیوارهای خانه هجوم می آورد...
صدای مادرم نمی آید... اما صدای گریه ای، یکهو جان میبخشد به همه مان انگار!
برادرم نفس راحتی میکشد...
من و خواهرم نگاهمان درهم گره میخورد و بعد خنده هایمان...
آه! دختر کوچولوی مو مشکیِ خواب آلود!
چقدر سر و صدا کردی برای آمدن!
چقدر همه جا را بهم ریختی!
چقدر تو ما را کشتی امشب ته تغاری...
