
روز جمعه است و باید برایت بنویسم.
وفا به پیمان قدیمی مان هر جمعه باید برایت بنویسم و هیچ نترسم که اگر حتا به مزاج خودمان هم خوش نیاید این لوس بازی هارا.
دوباره به یادم می اوری که نوشتن احساسی را در من زنده نگه میدارد که تا قبل از این مرا اشناییتی با آن نبود.
روز جمعه است و رخوت پررنگ تر از همیشه ظاهر شده است.
چه نمایش اعجاب انگیزی ... در اسمان خورشید بی میل میتابد چنان بی رمق که انگار جمعه ارث پدرش را بالا کشیده است و یک اب هماز رویش.
عقربه های ساعت هم گویی از ضرب و زور وظیفه به پیش میتازند و آنقَدَر لخ لخ میکنند که یک ساعتش را هزار ساعت از عمر است.
روز جمعه است و باید برایت بنویسم که هیچ دلم در نبودنت خوش نیست و که اگر بودی برایت چنین میکردم و چنان.
روز جمعه است و میخواهم برایت بنویسم که اخر رفتن هم اصولی دارد و حداقلش این است که از خیلی قبل ترش بگویی سرت سودایرفتن دارد و خیالت خیالم را نمیخواهد.
روز جمعه است و آفتاب بی رمق میتابد و جای نبودنت درد میکند درد... خیالمان هیچ راحت نیست که حالا شده ایم نقل سخن این و آن کههی فلانی شنیده ای؟
ما که مینویسیم و میگوییم رفتن حرمت دارد اداب دارد ، مرام و جنم میخواهد.
تو ولی بخوان به “شکوفه ها به باران برسان سلام مارا.”
روز جمعه است و تو ....! اینبار بی خداحافظی.