به تنهايی دوست همیشگی من،
اینبار برای تو مینویسم؛ چرا که در تمام لحظاتم حضور پررنگ وهم برانگیزت جاری است.
از تو گریزی نیست.
گاهی کیف میکنم از سکوت اشباع شده ات و ولو میکنم اسباب خیال پردازی را تا انجا که اجازه بدهد. فکر میکنم و چای مینوشم و ذوقمیکنم از این بستر فراهم شده ای که خلوتم را برایم چراغانی کرده است.
اما خب از کسی پوشیده نیست که بیشتر اوقات گلاویز میشویم و تو حال و حوصلمان را سرجایش نمی اوری که هیچ، تازه اش کاممان راهم تلخ که چه عرض کنم با سیلابی از اشک شور شور میکنی.
در همان لحظه هاست که دستهایت با تمام نامردی بیخ گلویمان را در هم میفشرد تمامن احساس خلا تمام وجودمان را به یکبارگی در برمیگیرد که ناگریز در خیال مکالمه ای توهمی میان خودم و شخصیت محبوبم شکل میدهم تا شاید این فشار دستت به گلو کمتر شود و راهنفسی باز شود.
دوست من میدانم از تو گریزی نیست، چه در خانه چه در سرکار و چه در خیابان...
این را هم میدانم ادم ها تنها به دنیا می ایند و تنها از دنیا میروند.
در کنار همه ای اینها اما خوبیهایی هم در وصف جمالت هست که بگویم، تو به من یاداور شدی هرچقدر هم وهم برانگیز باشی اما درمقابل نیش و کنایه های انسان ها و بی مهریشان یک سرو گردن بالاتری. راستش را بخواهی این فکر مرا کمی به تو نزدیک تر میکند.
دوست خوبم از تو گریزی نیست و این را میدانم پس از این به بعد غروب های جمعه سعی کن شبیه هیولاهای افسانه ای نشوی که ما راچنان در خود فرو ببری که بهار سال بعد هم بیرون امدن ممکن نباشد، بیشتر سعی کن شبیه پنج شنبه ها دم ظهر لطیف و مهربان باشیانقدر خوب که با یک عود و چای با عطر هل شریک لحظه های هم شویم.
توضیح عکس: ۲۹ اسفند ۹۹، تنها، کافه نیلی.
