هرگاه به مرگم میاندیشم یاد کارهای انجام ندادهام میافتم.
پَتِههای ندوختهام...
کتابهای نخواندهام...
دورههای خریداری شده و نیاموختهام...
چیزهای بسیاری در نظرم میآیند. اما این سه مورد همیشه در ابتدای جدولِ ذهنم هستند.
نمیدانم کی میشود که دست کم اولی و سومی را به اتمام برسانم.
دومی را که هیچگاه نمیتوان به پایان برد.
این روزها بیشتر از همیشه دلمپیادهروی میخواهد. اما کاری در دست دارم که خیلی وقت و ذهنم را گرفته.
ولی دلم گردش در شهر، در این هوای بهاری را میخواهد. شاید از فردا فکری برای این هوسانهی بهاری کردم.
آخر حیف این هوا نیست که همهاش در خانه بگذرد. البته که هر روز مسیر باشگاه تا خانه را پیاده میروم و میآیم. اما این افاقه نمیکند.
کاش چند نفر بودم. و یکی از این چند نفر تا پایان اردیبهشت به خانه بازنمیگشت.
این روزها روزهای خوبی بوده. همینکه دلنگران چیزی نباشم یعنی روی خوش زندگی رو به من است.

روی خوش یعنی یک زندگی فوق عادی، بدون اضطراب و استرس.
۲۶ فروردین ۴۰۴