نگاهم میکند. رنگ حسرت در دیدگانش مرا دلتنگ میکند. مکثهایش، شوخیهای وقت و بیوقتش همه حکایت از آن دارد که او هم چون من دلی تنگ دارد.
میخوانم که حالش خوب نیست. بیحوصله و کسل شده. سرم به دَوَران میافتد از اینکه از او بسیار دورم. این مسافت و دور از دسترس بودن حالم را میگیرد.
میدانم که تنهاست. دوستانی دارد اما با او که از همه راحتتر است، از همه دورتر است. میگوید کاش اینجا بودی با هم کافه گردی میکردیم و مدام در اینستا پستهای کافهها را برایم میفرستد.
خاطراتمان هیچگاه رنگ نباخت. حتی زمانی که از هم رنجیده بودیم. حتی حالا که خیلی دیر به دیر همدیگر را میبینیم. نگفته حرفم را میداند. مرا عین کف دستش میشناسد. نگاهش نوعی شیفتگی در خود دارد.
زندگی بر او سخت گرفته. با این حال هر بار که میبینمش لبخند میزند و محکم در آغوشم میگیرد. چرت و پرت زیاد برای گفتن داریم. اگر این فاصلهها بگذارد.
آدمی تا چه حد میتواند بد اقبال باشد! این انصافانه نیست که با هیچ یک از صمیمیهایت همسایه و هم محلهایی نباشد.
بزرگترين حسرت من در زندگی یکی، همین دوریهاست.
کاش جور دیگری بشود. من به این دیدارها و با هم بودنها نیازمندم.

دلم برایتان تنگ است.
۲۵ فروردین ۴۰۴