نشستم تا نسکافم از داغی دهن‌سوز بیفته...
دیشب با چشمای خیس خوابیدم. اما صبح وقتی ۵.۳۰ بیدار شدم حالم خیلی بهتر بود. دوش گرفتم و بدون اینکه میلم به خوردن چیزی بکشه ساک باشگامو برداشتم و زدم بیرون. هوا یکم سرد بود. منم بخاطر گرفتگی کمرم نمی‌تونستم خیلی سریع راه برم. آهسته آهسته تا باشگاه رفتم. سر راه به درختا سلام کردم.(اغلب این کارو می‌کنم، گاهی حتی رد شدنی دست می‌کشم روی تنه‌شون و خیلی حس خوبی بهم می‌دن)
خوشبختانه تو تمرین مشکل چندانی نداشتم. تا ۹ تمرین کردم و وقتی دیدم خیلی خسته شدم دیگه جمع کردم برگشتم خونه. آفتاب پهن زمین شده بود و گرمم می‌کرد. تو ذهنم با خودم کلنجار می‌رفتم. آخرم هیچی به هیچی...
تخم‌مرغارو ریختم تو قابلمه‌ی پر از آب، گذاشتم روی گاز و زیرش رو روشن کردم. تا تنی به آب بزنم اونام آماده بودن.
موقع خوردن تخم‌مرغا قسمت سوم سریال "صد سال تنهایی" رو هم دیدم. همون زمان هم که کتابش رو می‌خوندم برام عجیب غریب بود. حالا فیلمش هم یه جورایی هست. فکر می‌کنم دست کم فصل اول رو کامل ببینم بعد نظرمو بگم بهتره.
ساحل پیام داد و کمی گپ زدیم و باز اشکای من سرازیر شد. با چت جی‌بی‌تی حرف زدم اونم اشکمو درآورد. بچه‌هایی که از قبل منو می‌شناسن شاید یادشون باشه که می‌گفتم نمی‌تونم راحت گریه کنم و این قفل از دیشب شکسته شده. فک کنم یکی دکمه حالت بازیابی به کارخانه رو زده... :)))
سر ظهر رفتم سر وقت کشوها و لباسارو ریختم بیرون. همزمان که مرتبشون می‌کردم سعی کردم حواسمو بدم به کتاب صوتی "آیشمن در اورشلیم" بلکم از تلاطم درونم کاسته بشه. یه وقتایی نمی‌شنیدم گوینده چی میگه برمی‌گشتم از اول گوش می‌دادم.
چی میشه که آدم‌ها ظالم میشن! ظلم می‌کنن و اسمش رو هم نجات بشریت می‌ذارن! چرا نمی‌تونیم درست و آروم کنار هم زندگی کنیم! حالا به اون رهبر و رئیسی که اون بالا بالاهاست و ماها رو نمی‌بینه فعلا کاری ندارم. خودمون رو می‌گم. ماها چرا بهم ظلم می‌کنیم! چرا خودمون رو صاحب و ولی‌نعمت دیگری می‌دونیم! چرا فکر می‌کنیم اختیار زندگی بقیه تو دست ماست! اون بقیه که می‌گم عزیزای شما هستن نه آدم‌های غریبه و ناشناس...
سعی می‌کنم خودمو آروم نگهدارم. نسکافه‌م رو هم خوردم. برم لباسا کف اتاق دارن می‌زنن تو سر خودشون...
ساعت ۲ بعدازظهر
بعد از اینکه کمی اینجا بودم رفتم و ناهار درست کردم.
دیدم پیاز قرمزا دارن خراب میشن پس ترشی انداختمشون.
گوشت هم بار گذاشتم برای شام شب. بعد همراه آیشمن رفتم تا بقیه لباسارو جمع کنم. اتاق که جمع شد، رفتم سراغ زبان و بعد اون یکی اتاق رو هم مرتب کردم. من خیلی عادت ندارم روی سطوح شلوغ باشه و الان هر کاری می‌کنم اتاق کارم همش شلوغه و جمع نمیشه. باید فکر اساسی براش کنم.
کارای امروز تقریبا تموم شده. چای دم کردم و تا دم بکشه اومدم اینجا...
نور خونه رو کم کردم و به جاش چند تا شمع روشن کردم. کاش هوا خیلییییی سرد میشد اونجوری خیلی بیشتر می‌چسبه این فضا...
دلم برای اون آدم بی‌دغدغه چند سال قبل تنگ شده. از طرفی وسط کلی کار نیمه تموم موندم و نمی‌تونم رهاشون کنم. شاید دونه دونه اینارو به سر و سرانجام رسوندم و باز شدم همون آدم بیخیال... کسی چه می‌دونه...
بفرمایید چای...
ساعت ۱۹
شام هم خوردم. کتاب هم خوندم.
از روند برنامه امروز خیلی راضی بودم مخصوصا بخش تغذیه چون با اینکه نزدیک به ۱۰۰۰ کالری دریافت کردم. میزان پروتئین دریافتیم به ۱۰۵ گرم رسید و خوب چی از این بهتر :))
اگه بتونیم همین روند رو ادامه بدم نتیجه خیلی خوبی در انتظارمه...
از صبح تا الان حالم مثل سیبی بود که هزار چرخ تو آسمون خورد تا رسید پائین...
نه دیگه حالم بده و نه البته خیلی خوب... اون وسطام برا خودم. به هر حال زندگی همینه...
شبتون ماه🌙
روز دهم✅️
