۶_دکوری

وقتی ده دوازده ساله بودم؛ بیشتر وقتم را در خانه‌ی آقاجون می‌گذراندم. زیرا همبازی‌هایم در آنجا بودند. با دایی کوچکترم همسن بودم و خاله‌ هم فقط پنج سال از من بزرگتر بود. من و برادرم علی، محسن (دایی) و فاطمه (خاله‌ام)، همبازی‌های تمام وقت یکدیگر بودیم.

آقاجون کشاورز بود و باغی در کوه‌های اطراف تهران داشت. تابستان‌ها مسافت زیادی را با پای پیاده در کوه‌ها گز می‌کردیم تا به باغ برسیم.

خوب یادم هست تا به باغ می‌رسیدم کارم این بود کنج خلوتی پیدا کنم، کارتنی بیاندازم، بنشیم و ساعت‌ها خیره شوم به دور دست‌ها...

باد از لابلای شاخ‌ و برگ‌ها به صورتم می‌خورد و من همچنان خیره به افق می‌نشستم. افکارم را بخاطر ندارم. تنها چیزی که در ذهن دارم آرامش و سکون و سکوت است.

راستش را بخواهید اهل کار نبودم. هر چند که بچه به حساب می‌آمدم. اما آقاجون انتظار داشت که کار کنم و چون هیچ زمان مرا مشغول به کاری نمی‌دید برای من یک اسم گذاشته بود، و به من می‌گفت: "دکوری"

تا سال‌ها به همین اسم مرا صدا می‌زد.

سال‌ها گذشت و ما بزرگ شدیم و بزرگترهایمان این جهان را وداع گفتند.

و من همچنان دلم می‌خواهد دکوری باشم. هر چند که دیگر خودم هم بزرگ شده‌ام و کار و بار بسیار دارم. دلم می‌خواهد کارهایم را سبک کنم و با فراق بال بیشتری زندگی کنم. من آدم این همه کار و شلوغی نیستم. هنوز هم که هنوز است در وقت سفر یا هر جایی که بشود اسمش را طبیعت گذاشت، دلم می‌خواهد کنجی بنشیم و خیره شوم به افق...
گاهی که کارها دست از سرم بردارند و اندکی وقتی در این میان به من بدهند؛ صندلی می‌گذارم در بالکن و آنجا می‌نشینم و خیره می‌شوم به کوه و آسمان و درختان در دیدرس.

(بالکن خانه‌ام برایم یک نعمت بزرگ به حساب می‌آید)

این نشستن و خیره شدن، روح مرا نوازش می‌دهد. جانم را آرام می‌کند و من همیشه محتاج اینکار هستم.

پ ن: حال که این‌ها را می‌نویسم با خود فکر می‌کنم و می‌خواهم تصمیمی بگیرم. امسال، سال خلوت کردن است. کارها را سروسامانی بدهم و کار جدیدی هم در دست نگیرم. از شلوغی و بدو بدو در زندگی خوشم نمی‌آید. پس تلاشم را در این راستا می‌کنم.

۲۳ فروردین ۴۰۴