در زمانهای قدیم، حدودا ۳۰ سال پیشتر خانهی عزیز (مادرِ مادرم) برو و بیای داشت. همیشه شلوغ و پر رفتوآمد بود. زمانی که آقاجان نبود آزاد بودیم و هر آتشی که بلد بودیم میسوزاندیم.
خاله کوچکم که پنج سال از من بزرگتر بود. بردارم که دو سال از من کوچکتر بود. عمه کوچکم که هفت سال از من بزرگتر بود. دایی کوچکم که با هم همسن بودیم و من.
یک تیم پنج نفری که همه جا با هم بودیم.
یک بازی داشتیم که اسمش سوک بازی بود. به این ترتیب که هر پنج نفر وسط اتاق میایستادیم و میگفتیم "هر کی سوکشو بگیره" و سپس هر کس تلاش میکرد تا یک کنج از اتاق را تصاحب کند. یک نفر بدون کنج میماند. نفراتی که در گوشهها بودند باید از فرصت استفاده میکردند و جابجا میشدند. فرد وسط اتاق در لحظاتی که کنج خالی میشد باید خودش را به کنج خالی میرساند تا نفر دیگری بیرون بماند و بازی به همین شکل ادامه داشت.
غروبها حیاط خاکی خانه عزیز را آب پاشی میکردیم و جارو میزدیم. جلوی در تاب میبستیم و تاب بازی میکردیم. البته ما در زبان خودمان به تاب میگوییم "هوشت" 😃😄
راستش دلم برای آن روزها تنگ نشده ولی یادآوری خاطراتش را دوست دارم.
امروز که حیاط را آب و جارو میزدم یاد آن روزها افتادم.
خانهی عزیز هنوز هم شلوغ است و نتیجهها با سروصدایشان همه جا را روی سرشان میگذارند. تنها تفاوتش این است که دیگر عدهای در جمعمان نیستند و برای همیشه جایشان خالی است.
به هر حال زندگی همین است. چه میشود کرد!
تا هستیم و هستند باید قدر دانست. لذت برد و زندگی را با تمام وجود در آغوش کشید.
و
اجازه داد تا کودکان کودکی کنند.

۱۴ خرداد ۴۰۴
خودش را