فریدا را دوست دارم. کاری به جزئیات زندگیاش ندارم من عاشق او شدم وقتی دیدم با تمام درد و رنجی که میکشد هنوز میخواهد که زندگی کند. دوستش دارم چون رنگی است و من در برابر رنگها مقاومتم را از دست میدهم و نمیتوانم دل نبازم.
صورت فریدا، ترکیب چهرهاش، خودنگارههایش همه را دوست دارم. حتی آن ابروهای پیوندی و حتی موهای پشت لبش هم در نظرم زیبا هستند. لباسهای مکزیکیاش گلهای روی سرش به تمامی دلربا هستند.
وقتی به فریدا فکر میکنم با خود میگویم مشکلات و ملال و غم و اندوه تو هیچ نیست. بدنت سالم است و به هر جا که بخواهی میتوانی بروی. هر کار که دلت بخواهد میتوانی انجام دهی. کمتر ناله کن. قدر اینها را بدان.
فریدا برای من مظهر زندگی و شیطنت و شلوغکاری است. مظهر قوی بودن و قدرت داشتن. درست است که در جهان زنان بالاتری هم از این جهات بودهاند که میتوانند الگو باشند. اما برای من فریدا از همه الهامبخشتر بوده.
نقاشی را بسیار دوست دارم، هر چند که استعداد چندانی در این زمینه ندارم. راستی گفتم نقاشی من ایران درودی را هم بسیار دوست دارم.
ده دوازده ساله که بودم، در تابستانها همیشه کلاس نقاشی ثبتنام میکردم. کارهایی هم کشیدم که هنوز دارمشان. اما ادامه ندادم. حتی نمیدانم چرا ادامه ندادم. نقاشی و هر کاری که با رنگ باشد مرا از جهان جدا میکند و به دنیای دیگری میبرد. جایی که همه چیزش متفاوت از این جهان است.
نقاشی و کار با رنگ زمان و مکان را از خاطرم پاک میکند. حس میکنم به هیچ جایی تعلق ندارم. یک جور سبک بالی و پروازی ملایم در جایی که هیچ جا نیست.
شاید باید همان نقاشی را ادامه میدادم.
اما گذشت. حالا عاشق تمام آنهایی هستم که ذهنهای زیبایی دارند و با رنگها خوب کار میکنند. هنر برای من چون خود زندگی است. خلق کردن با دستانی که میبینند.
فکر نکنید فمینیست هستم و فقط نقاشان زن را دوست میدارم. من عاشق ونگوگ هم هستم. مگر میشود کارهای فوقالعادهاش را دوست نداشت.

و حالا ترکیب فریدا و ونگوگ برایم عین رویاست. زیبا، باشکوه و بدیع.
غمهایشان، دردهایشان، بازی با رنگهایشان، آنچه در ذهن داشتند و آنچه بر بوم کشیدند؛ همه در نظرم پر شکوه و زیباست. مادامی که قصهی پشت هر تابلو را میفهمیدم بیشتر از دیدن کارهایشان لذت میبردم.
شاید انعکاس همان درد و رنج در کارهایشان است که من اینطور شیفته آنها شدهام.
میدانید حس میکنم جایی را اشتباه رفتهام. یک پیچ یک خم یک فرعی را درست نپیچیدهام و انگار از ناکجاآباد سر در آوردهام.
البته که نمیگذارم گم شوم و خود را پیدا خواهم کرد. باید عزتنفسم را بازیابم. ترسهایم را کنار بزنم و راهم را پیدا کنم. باید پوستهی ملال را بشکافم و بیرون بیایم از پیله.
این طرح از فریدا را خیلی دوست دارم. لبخند به همراه چشمهای بسته. گویی از آفتاب و نور غرق در لذت است. گونههای گل انداختهاش، لبخند بزرگ روی صورتش، اینها شادم میکنند. انگار خودِ خوشحالم را در این چهره میبینم. آن زمانی که از خنکی باد کیف میکنم. آن هنگام که در اتاقم هستم و نور بعدازظهر همه جا را پوشانده و نمیتوانم از آن چشم بردارم. وقتی در هَلهَل گرما برایم بستنی میخرند.
برای همین لبخند زیبا دلم خواست آن را روی پروفایلم در اینجا بگذارم.
خوشبختم که با چیزهای کوچک خوشحال میشوم. شاخه گلی، مدادی، کتابی، آهنگی، غذای خوشمزهای و دیدن مناظر و آدمهای حسابی، همه مرا سرحال میآورند.
پینوشت اول: ویرگول دو روز است با من سر ناسازگاری دارد و درست کار نمیکند. از این رو عکسها در جایی که میخواستم نیستند.
پینوشت دوم: بدحالی و بیحالی به من نمیآید. میخواهم از شرش خلاص شوم.
پینوشت آخر: جان کلام، زندگی بسیار کوتاه است و نباید هدرش داد.
۱۳ خرداد ۴۰۴
