روزهایم کمی ملال‌آور شده. احوالم بد نیست اما انرژی هیچ کاری در من نیست. حتی تمرین باشگاه هم در این دو هفته دلچسب من نبوده. روتینم را شکسته بسته انجام داده‌ام و نداده‌ام. البته از این بابت خیلی هم ناراحت نیستم. این هم بخشی از زندگی عادی است. همیشه که نمی‌شود پرانرژی و فعال بود. گاهی هم اینطور می‌گذرد.
یک روز زودتر تعطیلات در این هفته را شروع کرده‌اییم. به روستا آمده‌ام تا شاید سکوت و آرامش اینجا کمکی باشد، برای جمع‌وجور کردن خودم از این بی‌حالی و کسالت. این روزها بیشتر به دیدن فیلم و سریال گذشته است. حوصله‌ی مطالعه هم ندارم. حتی درست و حسابی نمی‌دانم به چه چیزی نیاز دارم.
اینطور نمی‌ماند، این ایام هم می‌گذرد.
تا فردا که امیدوارم روز بهتری برای همه‌مان باشد.
۱۲ خرداد ۴۰۴
