چند روز پیش فیلم "The ugly stepsister" را دیدم. روایتی وارونه از قصهی سیندرلا که از بخش تاریک ماجرا و از دید خواهر ناتنی وی دیده میشود.

هیچگاه دلم نمیخواست جای دخترهای دیزنی باشم. دختران پری رو با انگشتان کشیده و اندامی نرم و نازک...
هیچگاه از آدم به تمام معنا پرفکت و بیعیب و نقص هم خوشم نیامده. مثل هما در فیلم پایتخت، یا روژان در فیلم نون خ...
امیدوارم برداشت حسادت ورزی نکنید از جملات بالا.
بیشتر خوشم نمیآید، چون فکر میکنم اینها دروغ است. دروغهای قشنگ و رنگ و لعابدار...
دروغهایی که از آدمهای معمولی با ویژگیهای متوسط و توان و ظرفیت عادی ایدهآلگراهای سختگیری میسازد. یا آدمهای منفعل که همیشه با خود میگویند من که نمیتوانم.
نمیخواهم مطلق حرفی زده باشم. فقط فکر میکنم آنچه هستیم با آنچه که به نمایش میگذاریم بسیار فرق میکند. و بسیارند آنها که گول ظاهر و نمایش را میخورند.
سیندرلا زیباست اما به تمامی خوش قلب نیست. خواهرهای ناتنیاش آنقدرها که به نظر میرسد از ابتدا بدجنس نبودهاند. تأثیر خانواده و جامعه در این امر تاثیر بسزایی داشته است.
میدانم که فیلم ابعاد دیگری چون عملهای زیبایی، تحت سلطه بودن زنان و امثال اینها را دربر دارد. اما آن زاویه دیدی که در بالا گفتم بیشتر به چشم من آمد.
نمایش شخصیتهایی همه چیز تمام و کامل در انیمیشنها و فیلمها را نمیپسندم.
به نظرم در زندگی نرمال زشتی و زیبایی در کنار هم هستند. برای همه هم پیش میآید که گاهی اشتباه کنند و گاهی کار درست را انجام دهند. گاهی بدجنس و گاهی خوشقلب باشند. گاهی حسابی فعال و گاهی منفعل باشند.
برای بهتر شدن تلاش میکنم و این تلاش در راه انسان بهتری بودن برای من ارزش است. نه آن تصویری که از باارزش بودن نمایش میدهند.
۷ خرداد ۴۰۴