ساحل به من میگوید چکاوک صبح.
شبها زود به خواب میروم و صبحها زود بیدار میشوم. تقریبا از ۹ شب به بعد خاموش میشوم و دیگر هیچ فعالیتی نمیتوانم داشته باشم. حتی کارهای جزئی و کوچک هم باید به دست فردا سپرده شوند.
اما صبح زود که بیدار میشوم سرشار از انرژی و حرکتم. ذهنم بهتر کار میکند و حتی برای نوشتن هم آمادهتر است.
چرا صبحها نمینویسم؟
چون باید بروم باشگاه و وقت اینجا آمدن را ندارم. البته سعی میکنم تا قبل از هفت عصر اینجا بیایم و بنویسم. اما خب گاهی هم نمیشود و کار به آخر شب میکشد.
خب از اینها بگذریم...
چند روز پیش تلویزیون خانهمان سوخت بطوری که تعمییر هم کارگر نیفتاد و دیگر از رده خارج شد.
راستش را بخواهید ناراحتیام خیلی اندک و گذرا بود.
فکر میکنم غصه خوردن برای مال دنیا اضافه کاری است. اگر غصه بخورم تلویزیون درست میشود؟ مسلما نه:)
پس چه فایده دارد. هیچ
میدانم که با این وضعیت امرار معاش و کار و هزینهها احتمالا مدتی طول بکشد تا بتوانیم چیزی بخریم و جایگزین کنیم. ولی واقعا خیلی اهمیتی ندارد.
خوشبختی و خوشحالی به این چیزها نیست.
نه که زندگیمان همه چیز تمام باشد، جاهایی هم هست که لنگ میزند. ولی دلخوشی هم کم نیست، خوب که نگاه کنیم چیزهایی هست. برای خوشحالی و دلخوشی...

گردش هم عالی بود. :))
۶ خرداد ۴۰۴