
مدتی بود که چیزی از برنامههایم را روی کاغذ نیاورده بودم. دیروز فرصت مناسبی شد برای نوشتن و فکر کردن. اولویتها را یادداشت کردم. روتین روزانه را نوشتم. حتی ساعتهای آنلاین و آفلاین را هم درآوردم و فیکس کردم.
(که امیدوارم چوبدستیام به ظرف شیر نخورد و نریزد)
من آدم نوشتن نبودم. اصلا اینجا هم برای همین مینویسم. که تمرینی باشد برای دست به قلم (تایپ) بودن.
برویم سر صحبت اولم که حرف از برنامهریزی و مکتوب کردن آن بود.
نمیخواهم سخت بگیرم اما خوب میدانم که کمی باید به تلاشم افزون کنم، تا آنچه مراد دل است بدست آید.
در این بین قطعا با موارد خارج از برنامه هم روبرو خواهم شد. اما سعی میکنم از پسشان بربیایم و آنها را هم پشت سر بگذارم.
از اینکه فقط ادای تلاش کردن را دربیاورم بشدت بیزارم. بر خودم لازم و واجب میدانم که حقیقتا تلاش کنم. و در کنار همین تلاش و کار جانانه از مسیر هم لذت ببرم. میدان جنگ که نیست صحنهی زندگی است.
اینها را با خودم تکرار میکنم. آنقدر میگویم و مینویسم تا در عمق جان و روح و ذهنم نفوذ کند تا با من عجین گردد.
در هنگام تمرین آنجا که دیگر خسته و از عرق خیس آب شدهام، آنجا که دیگر نفسم بالا نمیآید؛ به خودم نهیب میزنم که فقط دو تای دیگر مانده، فقط یکی مانده، فقط ۱۰ ثانیه تا پایان داری. طاقت بیاور، تو میتوانی. گاهی میتوانم و کیف میکنم از این توانستن. گاهی هم نمیتوانم و کم میآورم. بعد به خودم میگویم طوری نیست بین ست کم استراحت کردی، دوباره تلاش کن...
این مفهومی است که در زندگی هم کارایی دارد.
هر جا احساس کردی خستهای رها نکن؛ فقط کمی استراحت کن و بعد از تجدید قوا ادامه بده.
باز از تیتری که زدهام دور شدم. بله میگفتم که کارها را دستهبندی و هر کدام را در پوشهی خود قرار دادهام. برای هر کدام زمانی تعیین کردهام، که البته تا حدودی شناور است. فعلا به نتایج کاری ندارم و انجام کارها برایم مهمتر است.
راستی راضی هستم، از اینکه در هفته فقط یک اولویت را در کنار روتین روزانهام دنبال کنم. شاید هنوز برای نتیجهگیری زود باشد. اما فعلا از این روند رضایت دارم. اگر تا پایان خرداد به همین منوال گذشت و مشکلی پیش نیامد تا آخر تابستان هم ادامهاش میدهم.
نمیدانم دیگر چه باید بگویم و کجا کلامم را ختم کنم. فقط میخواهم بروم و به کارهایم برسم...
ممنون که میخوانید.
۳ خرداد ۴۰۴