
من چهل سال دارم. ریحانه سیویک ساله است و تینا بیستوسه سال دارد.
سه خواهریم هر کدام از یک دهه و یک نسل.
مادامی که در کنار یکدیگر هستیم، حتی به شیر سماور هم میخندیم. هر چیزی در اطرافمان انگیزهای میشود برای دست انداختن و شوخی کردن و خندیدن.
بین ما سه خواهر خیلی بزرگتر و کوچکتر معنایی ندارد. تو گویی همه همسن و سال هم هستیم. بیشتر از خواهر، دوست هم هستیم.
هر روز دلم برایشان تنگ میشود. برای آن لودگیها و خندههایشان...
چقدر بچهها زود بزرگ میشوند.
انگار همین دیروز بود که ریحانه بدنیا آمد. تینا اولین بچه کوچکی بود که من عاشقش شدم. حرفهایی میزد که خیلی شیرین بود.
یکبار ازش پرسیدم میدانی کنسل یعنی چه؟ گفت: آره_ هنی بریم، هنی نریم.
همیشه هم به دکان سر کوچه که اسمش آقا اکبری بود بدهکار بود.
هر وقت هم که میگفتیم با چه کسی به مغازه میروی میگفت: با تهنا...
ریحانه بسیار کنجکاو بود و مدام میخواست وسایل مرا زیرورو کند. بعدها اعتراف کرد که وقتی من در مدرسه بودهام میرفته سر وسایلم و خوب آنها را میگشته...
به تخممرغ میگفت: تُخِخوق، بعدها هم به چولولوک تغییرش داد.
به تینا یاد داده بودم به من بگوید خواهر جون و او نمیتوانست و میگفت: خرجون
حال بزرگ شدهاند. برای خود خانومی هستند. با تمام وجود دوستشان دارم و همیشه دلتنگشان هستم.

۳۱ اردیبهشت ۴۰۴