غم از دست دادن عزیزان سخت و جان‌فرساست...
و از قوم مداح و نمک‌پاشان روی زخم متنفرم.
خسته‌ام...
سکوت می‌خواهم...
همین.
چرا هیچ‌کس به ما نگفته است که زمین
مدام چیزی را از ما پس‌می‌گیرد
و ما فکر می‌کنیم که زمان می‌گذرد.
شاید زمین آن سیاره‌ای نیست که ما در آن باید می‌زیستیم
و از این رو، چیزی در ما همیشه پنهان می‌مانَد
و به این زنده‌گی برنمی‌گردد.
از دست‌هایمان بیرون رفته‌ایم
از چشم‌هایمان
و همه چیزِ این خاک را کاویده‌ایم:
ــ ما به همراهِ آب و باد و خاک و آتش
به این سیاره تبعید شده‌ایم
و این‌جا
زیباترین جا
برای تنهایی‌ست...
#شهرام_شیدایی
#بخشی_ازشعر
۲۷ اردیبهشت ۴۰۴
