آشنایی ما، همچون نسیمی ملایم در روزهای بهاری بود؛ یک نگاه تصادفی، یک لبخند بی‌اختیار، و ناگهان، جهان در چشمانمان تغییر کرد. جایی که قبلاً فقط سکوت بود، حالا ملودی‌ای از امید و شادی نواخته می‌شد.
گابریل گارسیا مارکز می‌گوید: عشق همانند یک گل سرخ است، که در ابتدا فقط غنچه‌ای کوچک است، اما با گذشت زمان، زیبایی و شکوه خود را به نمایش می‌گذارد.
سال‌ها گذشت، و هر سال، چون نگینی بر گردنبند خاطراتمان می‌درخشید. روزهای سخت، چون موج‌های خروشان دریا، گاهی سعی می‌کردند ما را از هم جدا کنند، اما عشق ما، قوی‌تر از هر طوفانی بود. همچون ریشه‌های درختی کهن، به هم پیوسته بودیم، و هر رنج و مشکلی، تنها ریشه‌هایمان را عمیق‌تر می‌کرد.
همان‌گونه که ویلیام شکسپیر گفته است: عشق، نه یک چیز ظریف و شکننده، بلکه چیزی سترگ و محکم است، که در برابر هر طوفانی دوام می‌آورد.
ما در کنار هم، یاد گرفتیم که چگونه زندگی کنیم، چگونه بخندیم و چگونه بگرییم. هر روزمان، یک سفر جدید بود، یک ماجراجویی که با هم می‌ساختیم. روزهایی که دست‌هایمان در دست هم بود، و قدم‌هایمان، همراه با ریتمی آرام و هماهنگ، در مسیر زندگی حرکت می‌کرد. زندگی، همچون یک سفر طولانی است، که باید با همراهی کسی سپری شود که قلبمان را می‌شناسد و درک می‌کند.
و ما وارد بیست‌ویکمین سال آشناییمان شدیم عزیزدلم.
۲۳ اردیبهشت ۴۰۴
