حرف برای گفتن بسیار دارم. برعکس همیشه که فکر میکنم چه بگویم و ذهنم به جایی قد نمیدهد. اما خستهام. ذهنم خسته است. جسمم خسته است. روز خستهکنندهای داشتم که تنها نقطه قوتش دیدن اعضای خانواده بود.
دلم برایشان تنگ میشود حتی اگر هر روز هم ببینمشان. و متأسفانه هفتهای یکبار این دیدار دست میدهد.
از شلوغی زندگی خوشم نمیآید.
بیربط به بخش اول
دیگر سنم به جایی رسیده که کیفیت بر کمیت ارجحیت دارد. قبلا دوستان بسیاری داشتم اما حالا متجاوز از انگشتان یک دست نیستند. قبلا هر کس سه بلیط داشت که با سوختن بلیطها از دایره رابطه حذف میشد. حالا یک بلیط بیشتر وجود ندارد. دیگر سنم اجازه نمیدهد خودم را خرج چیزهای بیخود و اشتباهی کنم.
من با کلمه سمی یا آدمهای سمی مخالفم.
من میگویم ما مناسب هم نبودیم. همین... آدمها اگر مناسب هم نباشند به یکدیگر آسیب میزنند. پس بهتر است از خیر این نزدیکی بگذرند و بگذارند و بروند.
اشکالی ندارد اگر متوجه شدیم و خواستیم رابطهای را ترک کنیم. تحت تاثیر کلماتی چون بیمعرفت، غیرقابل اعتماد، بیوفا یا هر چیزی از این دست قرار نگیرید.
مسالمتآميز و با آرامش رابطه را به پایان ببرید. همین...
قدر دوستیهای با کیفیتتان را هم بدانید.

۲۲ اردیبهشت ۴۰۴