غرق در شعر بودم و گلها را نقش میزدم. تنم از شنیدن کلمات گُر گرفته بود و در ته دل غبطه میخوردم به حال و هوای شاعرش...
من خوب نوشتن را نمیدانم. نمیتوانم احساس آن لحظهی ناب را برایتان شرح دهم.
با خود میاندیشم من با شنیدن این اشعار کم مانده از هوش بروم. شاعر چه حالی داشته وقتی کلمات از قلب و ذهنش میجوشیده و بر زبان و قلمش جاری میشده! همیشه فکر میکنم ب او چه گذشته که چنین با سوز دل میسراید.
شعر آبی خاکستری سیاه از حمید مصدق را با صدای خودشان میشنیدم و انگار سالی به سالهای عمرم اضافه گشت.
امان از شعر، امان از دل شاعر و امان از لحظهای که خود را در شعر میابی...

۲۱ اردیبهشت ۴۰۴