ساحل استاد پیشنهادهای خوب است. پيشنهادهای خیلی خوب... امروز با آفاق و فرزانه (دوستهایساحل) قرار چهار نفرهی دخترانه داشتیم. بار اول بود آفاق و فرزانه را میدیدم. بسیار خوشمشرب و خوشرو بودند. بسیار گفتیم و خندیدیم و بسیااار خوردیم. 😄 فکر نمیکنم تا فردا بعدازظهر میل به خوردن چیزی به غیر از آب داشته باشم.
دیدن آدمهای جدید جذاب است. مخصوصا که دوستان و آشنایان دوست صمیمیات باشند.
این روزها و این دیدارها بیش باد.
حاشیه
در مترو که نشستم گوشی را درآوردم تا به رسم هر شب اینجا چیزکی بنویسم و از امروز بگویم.
یک زوج توجهم را جلب کرد. آقا و خانومی در صندلی کناری روبروی من نشسته بودند. آقا سرحال بود و حرف میزد، خانوم لبخند میزد و انگار آسوده خاطر بودند.
خانوم داشت آبمیوهای از دست فروش مترو میخرید و سر اینکه خنک است یا گرم چانه زنی میکرد که گوشی همراه آقا زنگ خورد. در خلال صحبتش مشخص شد که مادر آقا پشت خط هستند. صحبت کوتاهی انجام شد. پس از اینکه مکالمه قطع شد، خانوم پرسید: چی میگفت؟ آقا سه مرتبه پشت همگفت هیچی، هیچی، هیچی. خانوم کمی عصبی شد و چیزی گفت. (لهجه داشتند و من خیلی متوجه صحبتها نشدم) و سپس سکووووت...
سکوتی کشدار و تلخ حاکم شد. آقا اخمهایش درهم شد و خانوم نگاه خیرهاش را متوجه تاریکی شب از پنجره به بیرون کرد.
چند دقیقهای به سکوت و تلخ کامی گذشت. خانوم دیگری که گویا همراه آنها بود و در طی این مدت روسری روی صورتش انداخته بود و استراحت میکرد، تلفن همراهش زنگ خورد. بعد از پایان مکالمه چیزهایی که آن خانوم و آقا گفت، که باز هم متوجه نشدم چه میگوید. اما کمکم لبخند به چهرههایشان بازگشت. مهربان شدند و خانوم دستش رو در دست آقا گذاشت.
اصولا به اطرافم کم توجه هستم، اما نمیدانم چرا این یک پلان از امروز توجهم را جلب کرد.
یک چیز مدام در ذهنم دور میزند. دنیا ارزش هیچ جور ناراحتی و تلخی را ندارد.
بیخیال عزیز من...
امروز هم روزی بود برای خودش با خاطراتی خوش و به یاد ماندنی.
۱۶ اردیبهشت ۴۰۴
