دستم را با بخار آب جوش سوزاندم. بیاحتیاطی کردم و در کتری را برداشتم تا ببینم چقدر آب دارد که بخارش سرکشانه بیرون جهید و دور انگشتانم پیچید. از ظاهرش هیچ چیزی پیدا نیست ولی هر چهار انگشتم ذوق ذوق میکند و سوز میدهد. حتی سریع زیر شیر آب سرد گرفتم و خنکشان کردم. اما دیگر خیلی فایدهای نداشت. کمی باید تحمل کنم تا سوزشش از بین برود.
وقتی به دستانم که هیچ علامتی از سوختگی ندارند فوت میکردم یاد موضوعی افتادم.
حرفها و رفتارهایی که میسوزانند...
نمیخواهم راجع به دیگران حرف بزنم که مثلا بگویم دیگران چقدر با حرفهایشان دل ما را سوزاندهاند. نه، میخواهم به خودمان برگردیم و به خودمان نگاه کنیم.
اگر حواسمان هست و دل کسی را میسوزانیم که وای بر ما. ولی روی صحبتم آنجاست که با حواسپرتی و بیتوجهی و ناخواسته اینکار از ما سر میزند.
من فکر میکنم خیلی مهم است که شتابزده و بیمهابا کلمات را پشت هم قطار نکنیم و از تونل دهان به بیرون نریزیم.
کلمات خیلی مهم هستند. از آنها درست استفاده کنیم. اینها را به خودم میگویم.
اگر حس میکنم کسی در اطرافم هنوز با شوخیهایم آشنا نیست پس نباید با وی شوخی کنم.
دخالت و پرسوجو از زندگی آدمهای دیگر چه دردی از چه کسی دوا خواهد کرد!
اگر در زمینهای احساس برتری میکنم به رخ کشیدن آن برتری حالا هر چه که میخواهد باشد و به هر نحوی، نشان از ضعف من دارد.
در بالاتر هم گفتم فرض را بر این گرفتیم که متوجه بروز این رفتارها در خود نیستیم. حالا بیائید و کمی روی خودمان تمرکز کنیم و فکر کنیم...
از خودم شروع میکنم.
کمی سخت شد چون اغلب مانند همین سوزش دست که بدون هیچ نمود بیرونی دارد اتفاق میافتد. ناراحتیهای اطرافیان از ما نیز اینگونه است و اغلب کسی مستقیم به ما نمیگوید از حرفت رنجیدهام. (که ای کاش میگفتند).
بیشتر فکر میکنم.
به نظرم باید بیشتر حواسم را نسبت به خانوادهامجمع کنم. با آدمهای زیادی در ارتباط نیستم و بیشتر کسانی که با آنها مراوده دارم اعضای خانوادهام هستند. احتمالا آنها را بیشتر از هر کس دیگری رنجاندهام. در انتخاب کلماتم دقت بیشتری خواهم کرد.
یک مثال هم میتوانم بزنم. چند روز قبل خواهر وسطی در گروه کوچکمان شروع کرد به ویسهای زیاد و طولانی فرستادن؛ و با دو نفر دیگر گرم صحبت شد. من وقت نداشتم و بعد از پایان مکالماتشان پیام دادم و به شوخی گفتم کسی مشروح اخبار را برایم بگوید. ریحانه کمی مکدر شد و گفت اگر ویسها را دوستانت فرستاده بودند همه را میشندی و در ادامه گفت خواهرت کمی دردودل کرده... دیدم راست میگوید و همان لحظه از این بیتوجهی خودم دلم گرفت. عذرخواهی کردم و همه را شنیدم.
میبینید چقدر ساده دلش از من گرفت!
کاری کوچک که من از آن سر باز زده بودم. آن هم به بهانهی بیوقتی... چرت میگویم کدام بیوقتی!!!
اینها همه بهانه است. رفتارهای کوچک ممکن است تبعات بزرگی در پی داشته باشد. دلم نمیخواهد خانوادهی کوچکم را با این بیتوجهیها و به بهانه کار و چه و چه از خود دور کنم.
پس باید بیشتر حواسم را جمع کنم. دلهای دیگران هم دل است. همانقدر که ساده دلمان از چیزی میگیرد و میسوزد، بقیه هم اینگونه هستند.
برادر دوستم میگفت: دلِ همه دله، دلِ ما خشت و گله؟
خب نتیجهی این گفتمان درون ذهنی که شما هم اینجا خواندید برایم مفید بود. باشد که بیشتر با خود خلوت کنم و بیشتر دل به دل خودم و عزیزانم بدهم.
تا شنبه بدرود...
خب سوزش دستم هم چون سطحی بود دیگر برطرف شد.

۱۰ اردیبهشت ۴۰۴