همیشه وقتی سپیده در باشگاه بود، آنقدر شیطنت میکرد و بلند میخندید که صدا به صدا نمیرسید. ۲۶ ساله است و هنوز شور و شوق زندگی دارد.
امروز که دیدمش متوجه شدم خیلی پکر است. حرف که نمیزد هیچ، حتی به اطرافش هم توجهی نداشت.
گفتم: سپیده، به قول مادرم سازت بی صدات؟
گفت: ساز؟ حتی نا ندارم حرف بزنم...
تا نگاهش کردم، ادامه داد، سه روز است که مدام گریه میکنم و کاری از دستم برنمآید. چیزی تا ورشکستیام نمانده است. یک مغازهی کوچک دارد که از آن امرار معاش میکند.
چیزی نداشتم بگویم. من هم فقط سکوت کردم.
مریم را دیدم. او هم همسرش در بازار مغازه دارد. گفت: هفتهی قبل همسرش ماشین را برده در یکی از ایستگاههای مترو در پارکینگ مترو گذاشته است و رفته مغازه و شب که برگشته خانه یادش آمده که ماشین را در پارکینگ مترو گذاشته و فراموش کرده و بدون ماشین از مترو تا خانه را رفته.
بحث فکر و خیال است. مردان بشدت تحت فشار روانی هستند. نه تنها تورم که بیکاری دارد فلجمان میکند. چند ماهی میشود که هیچ درآمدی نداشتهاییم و تماما از جیب خوردهاییم که آن هم آخرهایش است.
به که باید گفت این دردها را؟
آن وقت طرف برای اینکه دو خط درد و دل نوشتهام، میآید کامنت میگذارد که وای از این دم سردیها خدایا...
بله البته من ایشان را نمیشناسم. اما معلوم است نفسشان از جای گرمی درمیآید. هنوز استرس نان و سفرهشان را ندارند و درکی هم ندارند از اوضاع مملکت و معاش مردم.
چند نفری اطرافم هستند که میبینم چطور از نهادهای خاصی ساپورت میشوند. گفتن ندارد حتما همهتان در اطرافتان دیدهاید. آنها هستند که در این آشفته بازار راحت و آسوده و بدون دغدغه هستند و نهایت دغدغهشان امر به معروف و نهی از منكر من و شماست.
عصر مادرم زنگ زده بود. مذهبی و اهل دین است. کارد به استخوانش رسیده. چند باری بغض کرد و فرو خورد. دلم خون شد. زانوهایش نیاز به عمل دارد و میدانم که بخاطر هزینه است که درد را به جان میخرد و مدارا میکند. مانده است برای خرید جهاز خواهرم چه کند...
چرا نوشتم مذهبی و اهل دین است! شاید خواستم بگویم مخالف حکومت نیست. ولی دیگر تاب و توان تحمل این تورم را ندارد.
خاک بر سرتان با این مملکت داری تان...
مردم فقط کمی رفاه میخواهند، کمی آرامش و ثبات، بس کنید این همه ایدئولوژی بازیها را، سر در هر سوراخی کردن را، مراودات بینالمللی را از سر بگیرید، مردم کار میخواهند، نان شب میخواهند.
راستی خوشبحال جیرهخوارها و سادهلوحان هر دو به نحوی راحت زندگی میکنند.
پن: این دویستمین پست از چالش یک سال نوشتنم است. فکر نمیکردم اینگونه خشم داشته باشم و این پست را اینگونه منتشر کنم. اما کلمات خود جوشید و جوشید تا در سرم ولولهای بر پا شد.
پوزش اگر خاطرتان مکدر شد.
۱۷ دی ۴۰۴