چقدر زیبا و دلنشین هستند آنان که همیشه لبخند بر لب دارند. حتی به هنگام صحبت کردن هم این لبخند از روی صورتشان پاک نمیشود.
خانمی را میشناسم که همیشه به همین شکل دیدهام. جالب است که نامش هم مثل چهرهی زیبا و خندانش است و به نظرم بسیار به او میآید. "بهرو"
این خوشرو و خوش صحبت بودن را بسیار میپسندم و اصلا بعید میدانم کسی باشد که از این دو مورد خوشش نیاید.
شاید این صفت خوشرویی ذاتی باشد. شاید هم اکتسابی باشد و بشود با تمرین و مراقبه به آن دست یافت. به هر حال سعی میکنم اینگونه باشم. چون زیباست...
با کمی مشقت توانستم برنامه درسی امروز را تیک بزنم. شش ساعت و سی دقیقه درس خواندم. و دو ساعتی هم به دوستم سر زدم.
فردا باید اول باشگاه بروم و بعد بیایم و بنشینم به درس خواندن. لازم است که اصلا اجازه ندهم وقتم هدر برود. باید خیلی مفید از وقتم استفاده کنم.
بهتر است بروم بخوابم. فردا به انرژی بیشتری نیاز خواهم داشت.
۱۶ دی ۴۰۴