بعضی روزها دلم میخواهد، هیچ کاری نداشته باشم. بعضی روزها دلم میخواهد، فقط یکجا بنشینم و به در و دیوار خیره شوم. بعضی روزها هستند که دلم میخواهد، خودم را به کارهای بیخودی و بیفایده مشغول کنم. خب چه اشکالی دارد؟
مگر آدم همیشه باید کاری انجام دهد که مفید باشد؟
اصلا، مفید به چه معنا!
گاهی از اوقات به بطالت بگذرد مگر چه میشود؟ آسمان که به زمین نمیافتد.
برای من دو روز در ماه این حال پدیدار میشود. قبلترها مقاومتی نداشتم و میگذاشتم در را باز کند و سر زده بیاید داخل. اما حالا عذاب میکشم از دستش...
راستش این را یک مشکل میدانم.
از بیحوصلگی، نوشتن را رها کردم و چرخی در اینستاگرام زدم و صحنههای دلخراشی از بندرعباس دیدم.
غمانگیز
غمانگیز
غمانگیز
دلم خون شد برای جانهایِ عزیزِ از دست رفته و برای بازماندگانِ ناباور و دلسوخته...
همیشه در هنگامهی مرگ آدمی، آنجا که نیستی و عدم را نظارهگر میشوم؛ با خود واگویه میکنم، خب یعنی چه! تا دقایقی قبل آن آدمی بود، نفس میکشید و زندگی داشت. حالا یعنی چه که نیست شد؟ این عدم و نبود در باورم نمیگنجد. گیج و مبهوت میشوم.
گاه به مرگم میاندیشم و در خود گُم میشوم. گاه به کارهای نکرده، گاه به عزیزانم و گاه به هیچ مشغول میشوم.
اگر حادثهای از راه رسید و طلوع فردا را ندیدم چه! باز دارم گُم میشوم...
من آدم سادهای هستم. گاهی لجم میگیرد از این سادگی. بعضی وقتها هم خوشم میآید. از پیچیده کردن مسائل بدم میآید. از نشخوار فکری فراری هستم. برنامههای بلند مدت را دوست ندارم. از پرکاری همانقدر بدم میآید که از بیکاری. چیزهای کوچک، حتی خیلی کوچک مرا بسیار خوشحال و خرسند میکند. آسمان ابری، تششعات نور، طلوع، باد و طوفان(شاید عجیب است، اما از طوفان و رعدوبرق و تگرگ خوشم میآید)، برف و باران، شکوفه گیلاس، بوی غذا، چای تازه دم شده، نسیم خنک صبح، تمیزی خانه، اندکی پول در کارت اعتباریام، کتابی برای خواندن، دوستی برای گپ زدن و همدمی برای زندگی، تمام اینها تا آخر عمر که نمیدانم چه موقع است برایم کافیست.
همین حالا ذهنم پرسید داری میتینگ میآیی؟ چون چهار نفر نوشتههایت را میخوانند داری اِفیه روشنفکری برمیداری؟
دلم نمیخواهد جوابش را بدهم چون میدانم دارد بازیام میدهد تا پشیمان شوم و متنم را پاک کنم. اما کور خوانده امروز دیگر هر چه بنویسم را پست میکنم.
بگذار چند بند بالاتر را اصلاح کنم. بله ساده و قانع هستم و اصلا هم لجم نمیگیرد که اینطور هستم. اصلا چرا باید لجم بگیرد!
به قول یکی از دوستانم متن خر در چمنی شد از بس که ذهنم یکجا بند نمیشود. اما اشکالی ندارد. این هم یک مدلی است برای خودش.
مثل اغلب وقتهایی که غمگینم و به تمیز کردن خانه پناه میبرم حالا هم میخواهم بروم و خانه را بسابم.
بروم تا باز ذهنم انگولک نکرده و بازی درنیاورده.
مراقب خودتان باشید.

۹ اردیبهشت ۴۰۴