همیشه عجله داشتم و... کارهایم خوب پیش نمی‌رفت چون عجله داشتم و آرام و قرار نداشتم چون عجله داشتم!!! در تمام طول زندگی‌ام همیشه جوری زیست و رفتار کرده بودم که انگار دنبالم گذاشته‌اند و باید بدوم و باید نگران باشم و باید احتیاط کنم و باید سریع‌تر باشم... هیچ‌کس نبود که در میانه‌ی راه و آنجا که بیش از اندازه داشتم جان می‌کندم و تقلا می‌کردم، مرا بکشد کناری و بگوید: آرام‌تر آدمِ حسابی!!! نه عقب‌تر از تو خبری‌ست، نه جلوتر... هرچه که هست در اکنون است، در همین دقیقه و ثانیه‌ی در حال وقوع... داری از چه و به کجا فرار می‌کنی؟ اکنون را که از دست بدهی، زندگی را از دست داده‌ای!!! زندگی را می‌بازی که چه چیزی را ببری؟ چه چیز مهم‌تری از زندگی می‌تواند وجود داشته باشد؟
کاش کسی مرا کنار می‌کشید و نمی‌گذاشت این‌قدر بیهوده خودم را به رنج و مکافات بیندازم و نابود کنم. کاش کسی مرا خیلی زودتر از این‌ها از این مهلکه‌ی بیهوده کنار می‌کشید...
۲۴ آذر ۴۰۴
