این روزها انگار زمان میدَود، نه راه میرود.
صبح هنوز درست بیدار نشدهای، عصر از پنجره سرک میکشد.
کارها ردیف پشت هم قطار شدهاند، بیرحم و بیوقفه.
تقویم ورق میخورد و تو حتی فرصت نفسکشیدن نداری.
قهوه سرد میشود، پیامها نیمهجواب میمانند، فکرها عقب میافتند.
دل میخواهد لحظهای سکوت، اما هیاهو مجالش نمیدهد.
روزها کوتاه شدهاند یا ما در میانشان گم شدهایم؟
ثانیهها دیگر نرم نمیگذرند، میگریزند.
شب میرسد و خستگی هنوز جا مانده است.
و تو با خودت زمزمه میکنی: «کاش فقط کمی وقت بیشتر…»
ویرگول باز ویرش گرفته نمیگذارد عکس آپلود کنم. بیزحمت یه غروب صورتی را تصور کنید.
۲۳ آذر ۴۰۴