هر چه نوشتم به نیمه نرسیده پاک کردم.
نمیدانم از چه میخواهم بنویسم.
به ناگاه یاد دسته گلهایی که بابا از سر کارش برایم میآورد افتادم.
چقدر دوستشان داشتم. کافی بود روز قبل کمی با ناز و ادا به بابا بگویم که برایم از سر کارش گل بچیند.
دسته گلهای که نظیرش را هیچجا نمیشد دید. از بس که قشنگ و با سلیقه چیده شده بودند.
راستش گریهام میگیرد اگر بیشتر بنویسم.

چند روز پیش جملهای خواندم که میگفت:
"خوبم اما اگر فکر کنم گریهام خواهد گرفت."
حکایت حال من است.
بگذریم...
روز نسبتا خوبی داشتم. به آسنی کوچولو رسیدگی کردم و همیشه وقتی فرصتی برایش پیدا میکنم از بودن در کنارش لذت میبرم. (آسنی، پادکستم است)
تمرین پا داشتم و حسابی خسته بودم و دو ساعتی از بعدازظهر را خوب خوابیدم.
درباره کتاب مادام بوواری و یکی از اپیزودهای دکتر مکری با ساحل گپ زدم و صحبتهایمان بسیار به من چسبید.
ناهار خوشمزهای پختم که آن هم جایتان خالی خیلی چسبید.

خلاصه که زندگی همین است. تا میشود و فرصتی هست باید قدرش را دانست.
۸ اردیبهشت ۴۰۴