هفتهی شلوغ و پر رفتوآمد گذشته را به امید استراحت در آخر هفته به پایان رساندم. اما دریغ از لحظهای استراحت... خواهر وسطی اثاثکشی داشت و هر دو روز صرف کمک کردن شد.
امروز هم تمرین پا داشتم و چون قوای جسمانیام بازنگشته بود ترجیح دادم تا امروز و فردا را در خانه بمانیم و استراحت کنم. چون در خستگی تمرین کردن کاریست بیهوده.
بگذریم.
در دلم آشوبی دارم که هم شیرین است و هم شور میزند.
تصمیماتی جدید برای آیندهام گرفتهام. اما فعلا ازشان حرفی نمیزنم تا وقتش برسد.
میخواهم بزنم به دل ترسهایم. بدوم به سمت آنچه سالها بود میخواستمش.
همیشه در نوشتههایم و حرفهایم گفتهام و باز هم تکرار میکنم.
هر کسی خودش سختی خودش را انتخاب میکند.
کدام مسیر است که بدون سنگلاخ و هموار باشد! میدانم که مسیر سخت خواهد بود و میدانم که میخواهم روی تمام توانم حساب باز کنم. همین پشتوانه و دلگرمی من خواهد بود.
راستش را بخواهید عدد چهل اصلا برایم بزرگ و مهیب و ترسناک نبوده و نیست. هیچ زمان هم شروع کاری را دیر نمیدانم.
وقتی دیگه دیره که مُردم و دیگه نفس نمیکشم. ولی حالا که نفس میکشم و حس زنده بودن دارم، دلم میخواد شروع کنم. پس اینکارو میکنم.
بدون در نظر گرفتن نتیجه فقط میخوام تمام تلاشم رو بکنم.
میترسم؟
معلوم است که میترسم. اما همانطور که گفتم میخواهم بزنم به دلش و از پسش بربیایم.
بصورت کلی فکر میکنم اغلب ما آدمها از رفتن به سمت کارهایی که تا به حال انجامشان ندادهایم میترسیم. تا مادامی که بر ترس خود غلبه نکرده و انجامش ندادهایم نمیدانیم تا چه حد آن ترسها بیاساس بودهاند.
به گذشته و ترسهایت فکر کن. به آنهایی که حالا انجامشان میدهی و هیچ ترس و واهمهای ازشان نداری.
میبینی، میشود.
به امید روزی که از ترس امروزم بنويسم و بگویم که از این نیز گذشتم.

۶ اردیبهشت ۴۰۴