این روزها بیشتر از هر زمان دیگری به دوستانم فکر میکنم.
به اینکه این حال خوبم را مدیون وجود آنها هستم. برنامههای آینده که همه با قوت قلبی که آنها به من میدهند رقم خواهد خورد.
دوستان من از آنها هستند که غمم را میخورند و غمشان را میخورم. پیشرفت و خوشحالی من باعث خوشحالی آنهاست و خوشحالی پیشرفتهایشان باعث ذوق و خوشحالی من است.
دلم میخواهد همه جا پزشان را بدهم. چون پز دادنی هستند.
چه کسی گفته در سی و اندی سالگی نمیتوان دوستیهای عمیق ساخت!
هر کس گفته اشتباه کرده.
دو تا از بهترینِ بهترینهایشان در ۳۵ سالگی برایم اتفاق افتاد.
اگر دوست خیلی قدیمی و کار درستی دارید که مبارکتان حالش را ببرید. ولی اگر ندارید هم غصه نخورید شاید هنوز آدم مناسبتان سر راهتان قرار نگرفته است.
از من به شما نصیحت اگر دوست نامناسبی هم دارید بدون در نظر گرفتن سابقه دوستیان کار را تمام کنید از رابطه بیرون بیایید.
من نمیگویم آدم سمی... میگویم آدم نامناسب.
هر دو نفر در رابطه ممکن است آدمهای خوبی باشند، فقط برای هم مناسب نباشند. همین...

۳ اردیبهشت ۴۰۴