چشم که باز کردم، خودم را در آینهای دیدم. نه آن آینههای معمولی که هر روز صبح تصویرم را نشان میدهند، بلکه آینهای زنده، آینهای از جنس قلب و روح. این آینه، تو بودی.
تو، همان کسی هستی که بیهیچ قضاوتی به حرفهایم گوش میدهی، حتی احمقانهترینهایش. کسی که شادیهایم را دو برابر میکند و غمهایم را نصف. با تو، میتوانم خودم باشم، بینقاب و بیتظاهر.
تو، فراتر از یک دوستی سادهای. تو، بخشی از من شدی. تکهای از پازل زندگیام که بدون آن، تصویر، ناقص میماند. حضورت، حیاتی است. مثل نور خورشید، گرمابخش است.
میدانم که کلمات، حق مطلب را ادا نمیکنند. اما این را بدان، دوست صمیمی من، که بینهایت برایم باارزشی. بودنت، نعمت بزرگی است. امیدوارم این دوستی، تا همیشه پایدار بماند.




