
بدجور دلم هوای کوه رفتن را داشت. بطوری که قرار از من ربوده بود. پس یار همپایی پیدا کردم و رهسپار شدم.
چند باری تعادلم را از دست دادم و کف دستم روی صخرهها خورد و پوستش کنده شد. ساق پاهایم نیز هنوز کمی گرفتگی دارد. خیلی هم خسته شدم.
اینها چیزی نیست و خوب میشود. باور بفرمایید کفران نعمت میشد اگر در خانه میماندم.
آدم مست میشود از بهار و دیدنش، از بوییدنش و از در آغوش کشیدنش.
زمانی بود که عاشق پائیز بودم و در میان همه فصلها تنها انتظار او را میکشیدم. اما حالا میبینم که بهار از پائیز سبقت گرفته، با دلبریهایش رتبهٔ اول را از آن خود ساخته.
بهار برای ما که در منطقهای گرم و خشک زندگی میکنیم کوتاه است و زودگذر. هنوز مزهاش را نچشیده گرما و داغی از راه میرسد و عیش ما را خراب میکند.
پس چاره چیست! جز اینکه از همین اندک زمان، بیشترین استفاده را ببریم.
کار و زحمت روزگار همیشگیست. بیا و عصرهای بهاری را، روزهای تعطیل اردیبهشت را فقط بیرون از خانه بگذرانیم و کیف کنیم.
بهانه آوردن ممنوع است.
حتی شده به پارک سر کوچه برو و دورکی بزن.

حتی اگر شده در بالکن یا حیاط خانهتان ساعتی را بنشینی و هوای بهاری را تنفس کنی. این را از خودت دریغ نکن.


دو ایستگاه زودتر از محل کارت پیاده شو و خیابانهای بهار را پیاده گز کن. ببین چه کیفی میدهد. سرت را بالا نگهدار و به آسمان و درختها و بوتههای تازه سبز شده نگاه کن. در خودت غرق نشو، بیرون بیا و اطرافت را خوب نظاره کن. یقین دارم از اینکار پشیمان نمیشوی.

خلاصه از ما گفتن بود. :))
۳۰ فروردین ۴۰۴