
داشتم داخل گالری گوشی میچرخیدم که این متن از نرگس صرافیان نظرم را جلب کرد.
من چند هزار سال باید تمام جهان را بگردم تا آدمی پیدا کنم که مثل تو چشمانش از دیدن لبخند و موفقیتهای من برق بزند؟! چند هزار سال طول میکشد تا کسی کنار من باشد که از داشتن من احساس غرور کند و به داشتنم افتخار؟!
چند هزار سال طول میکشد تا کسی را پیدا کنم که عمیقا ترس از دست دادن مرا داشته باشد و تمام سعی و تلاشش بر این باشد که مرا نرنجاند؟ کسی که مانند تو مرا آزاد بگذارد تا پر بگیرم و پرواز کنم و مثل تو برای من و تلاشهای من واقعا ارزش قائل باشد؟!
آدمها فکر میکنند به جز عشق و دوست داشتن، هیچ چیز دیگری اهمیت ندارد، اما من فکر میکنم ارزش قائل شدن و احترام عمیق، به تنهایی همه چیز را توجیه میکند...
من فکر میکنم هر آدمی نیاز دارد حداقل یک نفر را داشته باشد که از داشتنِ او واقعا احساس غرور کند، که در جهان هیچ چیز لذتبخشتر از این نیست که باعث افتخار و غرور کسی باشی...
در نهایت همهی ما به کسی در زندگی نیاز داریم. کسی که ما را بخواهد. از صمیم قلب دوستمان بدارد و دوستش بداریم. آغوشش به روی بداخلاقیها و بدخلقیهایمان باز باشد. کسی که بشود تکیهگاهش شد و تکیهگاه تو باشد در همه حال.
یک نفر باید باشد که بشود دوست، بشود رفیق، بشود همدرد و همدم. که اگر نباشد دنیا طعم گس و زهرمار میگیرد. نمیشود نفس کشید. نمیشود زندگی کرد.
شاید سالها زمان ببرد تا آدم مناسبتان پیدا شود. تا آدم مناسب کسی شوید.
نمیدانم آنها که میگوید مستقل از همه میتواند آرام و خوشحال زندگی کنند آیا حقیقت را میگویند یا فقط ادای آن را درمیآورند که بگویند اینطورها هم نیست. واقعا نمیدانم...
اما من بدون آدم محبوب زندگیام دوام چندانی نمیآورم. اوست که مرا سرپا نگهداشته. مرا سرشار از شور زندگی کرده. من بدون حضور و وجود او دیگر این آدمی که هستم، نخواهم بود.
حمایت زیر پرچم عشق مساوی با بالندگی و رشد و سعود است.
اگر کسی در زندگیات است که ارزشش را دارد حواست به او باشد. شاید در این جهان شلوغ و پراضطراب تو تنها امیدش برای ادامه دادن باشی.
۲۹ تیر ۴۰۴
پست ۷۷
@narges_sarrafian_toofan