یهویی...

میگماااا مهربون بودن ایرادش چیه؟

چرا انقد خشن شدیم؟ چرا انقد سخت شدیم! چرا فکر می‌کنیم از همه طلبکاریم! خودمو میگماااا

می‌دونم، خب منم مثل همه دارم تو همین خاک و با همین مسائل زندگی می‌کنم. تورم خره. مسئول بی‌کفایت خره. هر کسی داره تا این حد زندگی رو برامون سخت میکنه خره.

هر روز کلی خبرای بد می‌شنویم. یه دور تو اینستا میزنی از حجم خبرها و داغ‌ها و غم‌ها میخوای سر به بیابون بذاری.

اینارو گفتم که فک نکنی از سر خوشی دارم می‌نویسم. کلمه اشک منه.

ولی میخوام تهش بگم، خانواده و عزیزانمون و آدم‌های عادی که هیچ نقشی در این وضعیت ندارن چه گناهی کردن. چرا باهاشون بداخلاقیم! بازم با خودمم فقط جمع میبندم شاید توام که داری میخونی گاهی دچار این حس شده باشی.

برای خودم تجویز کردم:

تا وقتی کاری ازت ساخته نیست، آروم بمون.

به کارهات برس، از فضای خبری کمی فاصله بگیر.

به خودت یادآوری کن بچه‌ها بزرگ میشن و حسرت میخوری که این روند رو ندیدی.

بزرگسال‌ها پیر میشن و از بینمون میرن و تو بودنشون رو خوب درک نکردی.

در تمام دوران‌ها پستی و بلندی بسیار بوده و خواهد بود و هیچ وقت این روند نقطه و پایانی نخواهد داشت. با هر سردی و گرمی بخوای به خودت بلرزی و عصبی باشی و مدام پرخاش کنی، باختی. بدم باختی.

از آدمای صبور خوشم میاد. از اونایی که انقد پرن که در نهایت آرامش سختترین روزها رو سپری میکنن و بلدن که چطوری خشم خودشون رو کنترل کنن و به موقع ازش استفاده کنن. اینها از نظرم همه نوعی از مهارت هستن.

از چرخ چرخ زدن در فضای مجازی متنفرم. کاری که بعد از اتمام امتحانات زیاد انجامش دادم و وقتشه که دیگه کنترل بشه.

اها یه چیز دیگه بازم به خودم:

حواست باشه کدوم سختی رو انتخاب میکنی و بدون اگه روزایی که بی‌حوصله‌ای کاری نکنی هیچی نمیشی، الکی هم ادای تلاش کردن درنیار اونم راه به جایی نداره.

همین...