کفش‌دوزک

در قطار صادقیه کرج نشسته‌ام و ساندویچ کالباسم را گاز می‌زنم. سرم کمی درد می‌کند. بالأخره امتحانات تمام شد.

ظهر در تاکسی نشسته بودم که ناگهان چیزی پرواز کنان آمد و نشست روی دستم.

یک کفش‌دوزک کوچک‌...

نشست، بال‌هایش را بست و ثابت ماند. یک ملاقات ناگهانی و کوتاه...

در راه همزمان که کتاب می‌خواندم هدست را در گوشم گذاشتم تا بتوانم بازار بزرگ تهران واقع در واگن را تحمل کنم. هزار ماشاالله جوری داد می‌زنند انگار سر جالیز هستند.

رسیدم کافه. دو هفته‌ایی مشد بچه‌ها را ندیده بودم. دخترها به گرمی در آغوشم کشیدند و محکم بغلم کردند. خیلی چسبید. من هم برای تک‌تکشان دلتنگ بودم. سامان برایمان کیک پخته بود. شادی دلمه‌ی برگ مو آورده بود. دلتان نخواهد بسیار خوش طعم بود.

دمدمای غروب بود که خداحافظی کردم و زدم بیرون، باران نرم‌نرمک باریدن گرفته بود.

موسیقی شنیدم و راه رفتم. راه رفتم. راه رفتم. بیش از ده هزار قدم. به انقلاب هم سری زدم.

یکبار باید به این رستوران بروم. البته برویم.

برگشتم مترو و در راه خانه مامان هستم.

زودرنج شده‌ام. با کوچکترین حرف یا رفتار بهم می‌ریزم. دلم می‌گیرد. انرژی‌ام ته می‌کشد. حالا مگر به زودی حالم خوب می‌شود. با خودم می‌گویم، چیزی نشده چرا غمبرک زده‌ای! جوابی نمی‌آید. می‌گویم آخر اتفاقی نیفتاده، این ریخت و قیافه چیست که به خودت گرفته‌ایی... باز هم صدایی نمی‌آید. لوس و نازنازی هستی، همین... چه کنم، فعلا همین است که هست از فردا همین هم نیست. اصلا با خودم هم قهرم...

رسیدم دیگر باید پیاده شوم.