
باز دستم را از رنگ میکشم بیرون و گوشی را برمیدارم. نگاهی سرسری به همه جا میاندازم و چیزی که نظرم را جلب کند پیدا نمیکنم. میآیم اینجا تا رفع تکلیف کرده باشم و نگذارم چالش یک سالهی نوشتنم زمین بماند.
دیروز بعد از ۲۷ روز رفتم باشگاه که خیلی چسبید. هم تمرین هم دیدن بچههای باشگاه.
فعلا تا اوضاع زندگی سر و شکلی بگیرد سه روز در هفته تمرین میکنم. چون میل به غذا خوردنم کم شده فست میکنم. یک سبک از رژیمی که هیچگاه فکر نمیکردم برایم مناسب باشد. چون همیشه دل ضعفههای بدی داشتم. حالا با یک فنجان قهوه و یک لیوان آب برطرف میشود. تمام طول روز مشغول کار هستم. رنگآمیزی سقف و چهارچوب در و پنجرهها را من بعهده گرفتهام. سخت است و خستگی بسیار دارد اما بعد از اتمام دیدنش بسیار لذتبخش است.
با شروع باشگاه میشود گفت اندکی به روتین برگشتهام. ولی راستش را بخواهید حوصله و وقت کالری شماری و چک کردن دقیق دریافت پروتئین روزانه را ندارم. فقط سعی میکنم پس از پایان فست حتما در وعدهی اصلی پروتئین و سبزیجات را به نسبت خوبی دریافت کنم. برای وقت خواب هم ۱۰ شب تا ۶ صبح را کوک کردهام.
کارها آنقدر زیاد است که شمارشش آدم را خسته میکند. پس دیگر آنها را نمیشمارم و فقط در روز یکی دو تا را برمیدارم و انجام میدهم تا از تعدادشان کم بشود.
شرایط در خانه به خاطر موضوع پیش آمده کمی غمانگیز است. گاهی عصبی و رنجورم گاهی در تلاشم تا کنترل اوضاع را در دست بگیرم و گاهی در بین موفقیت و ناکامی در آمد و شد هستم.
همه چیز که دست ما نیست گاهی فقط باید صبور بود تا بگذرد.
شخصیت مهربان و منفور درونم به جنگ با هم برخواستهاند، امید دارم که مهربان برنده شود و همهمان را در حالی از آرامش حفظ کند.
با خود میگویم آیا زیادی به خودت سخت نگرفتهای؟ راستش نه، بیشتر فکر میکنم این روزگار است که بر من سختگیری میکند و انتظار دارد من همیشه آرام و صبور باشم.
کاش کسی این نوشتهها را نخواند...
۱۳ مهر ۴۰۴
پست ۱۳۲