
بچه بودم و از شانه زدن به موهایم فرار میکردم. به قول مادرم موهایم همیشه خدا گِرِگوله بود.
چه میدانستیم نرمکننده چیست، چه برسد به سایر محصولات. مادرم تا جَخت میکرد قیچی را برمیداشت و هر طور که صلاح میدانست آنها را آرایش میکرد. در تمام عکسهای بچگیام موهایم بههمریختگی خاصی دارد.
نگهداری از موهای مجعد و حالتدار کار نسبتا سختی است.
صافش میکنی کمی بعد جعد و واجد میشود. فرش میکنی کمی بعد فرها باز میشوند و پیچهایش شل شلی میایستند. خلاصه سرتق تشریف دارند و فقط به ساز خودشان میرقصند.
حالا که موج موهای سپید رشته رشته در دل سیاهیها جلوهگری میکنند این جعد و فرها را بیشتر دوست میدارم.

۲۸ تیر ۴۰۴
پست ۷۶