آمده بودم باشگاه سری سبک کنم. سنگینتر شدم و حالا پا و نای برگشتن به خانه را ندارم.
خانم "پ" یک هفته بود که باشگاه نمیآمد. مربی روزهای زوج هستند. امروز گفتند دایی جوانش را پنجشنبه زدهاند. دیدمش، بیاختیار اشکهایم ریخت.
چیزهایی دیده در این چند روز که ده سال پیرش کرده. گفت تیر خورده به شکمش. گفت زنده بوده تا دو ساعت بعدش و کسی به دادش نرسیده. گفت امضا کردهاند که توسط جسمی ناشناخته در تصادف جان سپرده است. گفت چون کارت ایثارگری داشته توانستند پیکرش را بگیرند. وای وای نمیتوانم همهی حرفهایش را بازگو کنم. تاب و توانش را ندارم. او میگفت و من از خشم به خود میلرزیدم و آهسته اشک میریختم.
گویا از رقم ۱۲ هزار گفتهاند. کسی جایی کامنت داده در محل ما ۵ نفر بودهاند و اگر این را در فلان رقم ضرب کنیم میشود. ۷ هزار... باشد، اصلا ۷ هزار تو، آیا این رقم کم است؟؟؟؟؟؟؟؟؟
میخواهی من جور دیگر حساب کنم. ما در روستایمان اگر همه در ظهر عاشورا بیایند میشویم حدود ۱۰۰۰ نفر. از ما یک پسر ۱۶ ساله را زدهاند. ۸۴ میلیون جمعیت این خاک است. نصف بگیریم خوب است! نه اصلا کمتر مثلا ۳۰ میلیون چطور است! حالا از همان هم ۱۰ تا کم میکنیم، خیلیها بر اثر ترس از دژخیمان و اجازه ندادن خانوادهها نیامدند. پس میگوییم ۲۰، چطور است؟ اگر از هر ۱۰۰۰ نفر یک نفر از ما را زده باشند(طبق آمار محل ما)میشود ۲۰ هزار نفر...
باز هم برمیگردم به همان عدد هفت هزار، دقت کن آیا این عدد کوچک است؟ کم است؟ حکومت به چه مقدار خون نیاز دارد تا بتواند به بقای ننگینش ادامه دهد؟؟؟؟؟؟؟؟
من یک معترض هستم. یک آدم ساده. یک زن. نه صدایی دارم و نه توانی. نه دستم به جایی بند است. فقط دلم خون است برای تمام جوانان وطن...
گفتم وطن، چقدر خودم را در وطن بیگانه میابم، چقدر غریبیم ما. چقدر بیپشت و پناهیم.