زمان کند می‌گذره و این گواهی‌ست برا خوب نبودن اوضاع...
هوا کمی سرد و برای من مطبوع و دل‌انگیزه... اما حال من خوب نیست. حس خوبی ندارم... انرژی ندارم... و دلمان خیلی برای چیزهای کوچک تنگ است.
موسیقی شنیدم و گریه کردم، لاک‌هام رو پاک کردم و گریه کردم، دوباره لاک زدم و گریه کردم. به آسمون و ابرهای گذراش نگاه کردم و بغض کردم. راه رفتم و غصه خوردم. نشستم و ذل زدم به گله‌های قالی و به فکر فرو رفتم. غم تمامم را احاطه کرده... نفسم رو گرفت و راه گلوم رو بست.
به خودم اومدم ساعت از عصر گذشته بود و جز آب چیز دیگه‌ای از گلوم پایین نرفته بود. خودم رو جموجور کردم. ورزش کردم و زبان خوندم. بعد هم کتاب خوندم. تخم‌مرغ‌هایی که برای صبحانه بودن رو برای عصرونه خوردم.
دلم نسکافه تلخ می‌خواست دو فنجون درست کردم.
خیلی وقت بود این همه غصه یه جا نداشتم. می‌دونم می‌گذره، می‌دونم بهتر می‌شم. اما حالا حالم خوب نیست. ذهنم خستس و افکارم بهم ریخته و پخش و پلا شدن. اما هر جوری که بود روز هفتم رو انجام دادم. با کیفیت‌تر از قبل...
دلم زندگی عادی می‌خواد. معمولی... خیلی معمولی. بدون هیجان زیادی، بدون تنهایی اجباری، در آرامش نسبی و معمول یک زندگی عادی و نرمال... دلم می‌خواد به کتابام پناهنده بشم و مقیم قصه‌هاشون بشم. بلکم این روزهای نچندان خوشایند دستشون رو از روی گلوم بردارن و بذارن نفس بکشم...
نمی‌خواستم فاز بد بدم... ولی خب احتمالا دادم.
میگه رسالت شما در زندگی بدون مشکل زندگی کردن نیست. بلکه با انگیزه زندگی کردنه.
فعلا تنها انگیزه‌م برای ادامه دادن گذروندن این روزهاست...
کالری دریافتی امروز به ۱۰۰۰ کالری هم نرسید...
راستی عکس هم صب به صب می‌گیرم.
و به هر ترتیب که بود روز هفتم هم تیک خودش رو گرفت. ✅️
شاید از فردا روز بهتری ساختم🌱
